16 października br. przypadała niezwykła uroczystość. Minęły 22 lata pontyfikatu naszego wielkiego rodaka Jana Pawła II. Kilkutysięczna grupa Polaków świętowała w Rzymie razem z Ojcem Świętym. We wszystkich świątyniach polskich odprawiały się okolicznościowe Msze św. i nabożeństwa. Panował doniosły nastrój. Jednak wieczorem polska telewizja publiczna w I programie nadała film Jan Paweł II - Papież Milenium. Ukazał się on w serii dokumentalnej Miej oczy szeroko otwarte. I faktycznie, otworzyły się nam oczy szeroko. Ten dokument, wyreżyserowany przez Helen Whitney miał ukazać niezwykłą osobowość Jana Pawła II. Wychodząc od naszkicowania rzeczywistości Polski przedwojennej poprzez okres wojny po dzień dzisiejszy dziwacznie zinterpretował postać Wielkiego Polaka. Przez ukazanie tragedii holocaustu przedstawiono postać Jana Pawła II jako 18-letniego Karola, który nic nie zrobił wobec tragedii Żydów. Co, rzecz jasna, jest ewidentną manipulacją. Przedstawienie problemu kobiet w Kościele ustawiło Ojca Świętego jako osobę nie rozumiejącą współczesnych czasów i tzw. roli kobiety w społeczeństwie. Natomiast przedstawienie kwestii teologii wyzwolenia w Ameryce Łacińskiej ukazało Piotra naszych czasów jako bezwzględnego szefa, który zwalnia swoich nieposłusznych pracowników. Brak jest chociażby ukazania cząstki ogromu orędzia ewangelizacyjnego, które jest przekazywane przez Jana Pawła II w każdym miejscu i w każdym czasie. Miliony witających go osób zostały sprowadzone do roli niewidocznego tła. Miliony jego słuchaczy z utęsknieniem wyciągający ręce, by go przywitać nie pojawiły się w scenariuszu Helen Whitney i Jane Barnes. Czyżby z perspektywy drugiej półkuli punkt widzenia zmieniał się tak "drastycznie"? Sądzimy, że ukazanie tylko tego punktu widzenia osoby Ojca Świętego jest świadomym zabiegiem pewnych środowisk nieżyczliwych wobec Największej Postaci Tysiąclecia.

Słusznym jest głos Radia Maryja, Prymasa Polski i wielu kapłanów sprzeciwiających się temu dokumentowi. Odpowiedzialność za produkcję ponoszą autorzy filmu. Natomiast rozpowszechnianie tego pseudodokumentu w Polsce - kraju ojczystym Ojca Świętego jest nie tyle niewłaściwe, co karygodne. Słuszne są głosy o dymisję prezesa polskiej telewizji publicznej, gdyż ten istotny nośnik społecznego komunikowania został sprowadzony do wymiaru prywatnego rancza pana prezesa. To jest telewizja publiczna, czyli nasza, gdzie nasze podatki pozwalają nieźle żyć prezesowi i jego współpracownikom. Mamy prawo wymagać, aby w naszej telewizji nasz Papież był przedstawiany z należytym mu szacunkiem i miłością, którą wykrzykujemy przy każdym z nim spotkaniu.

Twarda i zdecydowana postawa Ojca Świętego w obronie godności życia ludzkiego jest warunkiem koniecznym budowania cywilizacji miłości. Próba zmiękczenia jego postawy wobec tych fundamentalnych zasad, tzn. m.in. obrony nie narodzonych dzieci prowadzi do manipulacji świadomości ludzi dobrej woli. Helen Whitney próbuje ukazać starania Ojca Świętego w obronie nienarodzonych w krzywym zwierciadle. Przez jedną z wypowiedzi obarcza go odpowiedzialnością za nieuszanowanie wolności wyboru kobiety. Wolność to nie swawola i nie może być tolerancji wobec morderstwa nienarodzonych.

Dziękujemy Ojcu Świętemu za wytrwałą i nieugiętą postawę sprzeciwu wobec wszystkich zagrożeń, które niesie ze sobą XX wiek. I nie może żaden prezes telewizji iść wbrew oczekiwaniom tych wszystkich, którzy kochają Ojca Świętego. A jeżeli tak czyni, to czas najwyższy na dymisję.