Prymas Tysiąclecia Stefan kard. Wyszyński powtarzał, że strach apostoła rozzuchwala zło. Te słowa nieodparcie przychodzą na myśl, gdy słyszy się o tchórzliwej wobec lobby homoseksualnego i wspierających go mediów decyzji władz Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Przypomnę, że prorektor UKSW prof. Marek Kowalski „z obawy o wizerunek uczelni” odwołał konferencję naukową zatytułowaną „Homoseksualizm z naukowego i religijnego punktu widzenia”. Szczególnie niebezpieczna dla tego „wizerunku” miała być prezentacja wyników badań naukowych dr. Paula Camerona, który od lat sprzeciwia się cenzurowaniu przez lobby homoseksualne niewygodnych dla niego wyników badań naukowych. Swoją spolegliwą decyzją prof. Kowalski - który notabene przyznał, że „jako matematyk nie ma podstaw, by kwestionować badania Camerona” - sprzeniewierzył się etosowi uniwersyteckiemu opartemu na poszukiwaniu prawdy i wolności badań naukowych.
Sprawa ma jeszcze głębszy kontekst. UKSW jest uczelnią katolicką. W czasach bezceremonialnych ataków na wiarę, Benedykta XVI, Kościół oraz na fundament cywilizacji, jakim jest rodzina oparta na związku mężczyzny i kobiety, szczególnie od akademickiej instytucji odwołującej się oficjalnie do inspiracji chrześcijańskiej jak najbardziej należy wymagać uczciwości naukowej i odwagi w obronie podstawowych wartości. Koncepcję bierności czy raczej rodzaj paraliżu religijnego wyrażanego przez „polityczną poprawność” za André Frossardem można określić jako „przestraszone chrześcijaństwo, które tylko zrozumiała dyskrecja stylu nie pozwala nazwać «kapitulanckim»”.
Ten pisarz, przyjaciel Jana Pawła II, członek Akademii Francuskiej, charakteryzując „oficjalne (bo ta wizja jest szczególnie popularyzowana w «postępowych» mediach) kapitulanckie chrześcijaństwo” pisał: „Musimy zawsze słuchać. Nie wolno nam nigdy dać do zrozumienia, że moglibyśmy zachować jakąkolwiek prawdę. Mamy zapewniać ateistę, że nie wiemy więcej niż on. Mamy przyznawać rację niewierzącemu. Mamy padać na kolana - czego już nie czynimy w kościele - przed nieprzyjacielem naszej wiary, solennie go zapewniając, że już nam jej tylko trochę pozostało, że nie ma się czym niepokoić, że już się wyrzekliśmy większości naszych dawnych roszczeń i że jesteśmy gotowi porzucić resztę”.
„Wiernym z kryjówek” zdarza się brak odwagi do dawania publicznego świadectwa wiary wobec coraz bardziej rozzuchwalonego zła. Wiele skądinąd Bożych wspólnot daje sobie wmówić fałszywy obraz chrześcijanina. Milcząc wobec kłamstwa, przyczyniają się pośrednio do tego, że wśród współbraci w wierze rodzi się takie sumienie, które nie odróżnia dobra od zła. Sprawia im przykrość „zadawanie ran”, „tworzenie podziałów”. I tak stopniowo, krok po kroku ustępują ze swojej postawy. Zachowują bierność, zapominając, że nasze życie to działalność dla Chrystusa. I popadają w nietolerancję, gdyż utrudniają głoszenie prawdy, co ma zgubne następstwa dla wielu ludzi. Zniekształcona to wizja naszej wiary i misji chrześcijanina, który ma przemieniać ziemską rzeczywistość. „Do czego - pytał Ojciec Święty Jan Paweł II - jesteśmy posłani? Do tego, żeby zmienić i przetworzyć świat, uczynić go lepszym, zdrowszym, bardziej ludzkim i bardziej Bożym”.