Biskup Marek Mendyk przypomina, że udzielone w czasie pandemii dyspensy już nie obowiązują, bowiem ciągle można jeszcze usłyszeć czy zaobserwować, że nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego. Pasterz diecezji życzy wszystkim, by rozpoczęty święty czas Wielkiego Postu stał się dla okazją do podjęcia wysiłku prawdziwej przemiany, która zaowocuje w naszym życiu miłością Boga i bliźniego.

Siostry i Bracia w Jezusie Chrystusie, Panu naszym!

W Środę Popielcową rozpoczęliśmy okres Wielkiego Postu. Do naszych kościołów powróciły tradycyjne, piękne i poruszające serca pieśni wielkopostne, a także tradycyjne, pasyjne nabożeństwa: Droga Krzyżowa i Gorzkie Żale. Naszą myślą i modlitwą będziemy stawać w tym okresie przy cierpiącym Słudze Jahwe – Jezusie Chrystusie.

Jak co roku, będziemy też przeżywać rekolekcje wielkopostne, które pomogą nam ponownie spojrzeć na nasze życie w świetle głoszonego i rozważanego słowa Bożego. Będzie to ponadto możliwość dokonania dogłębnego rachunku sumienia i przystąpienia w odpowiednim czasie do wielkopostnej spowiedzi. Szczególną praktyką w procesie odnowy życia duchowego człowieka, zresztą nie tylko w Wielkim Poście, jest modlitwa i umartwienie, w tym praktyka właściwie rozumianego postu. Obok tych dwóch sposobów przysposobienia duszy i ciała do pogłębienia więzi z Bogiem jest też i trzecia, na którą wskazuje Pismo św. Jest nim jałmużna – przejawiająca się w darze dobrego słowa i miłującego serca, czyli przyjściu z konkretną pomocą drugiemu człowiekowi będącemu w potrzebie. Pamiętamy o słowach Jezusa z Ewangelii Mateusza: „Niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu” (Mt 6,3-4). Jałmużna szczerze ofiarowana przynosi radość nie tylko obdarowanemu, ale też i dającemu, przynosi wewnętrzne zadowolenie, pokój, a nawet przebaczenie grzechów.

Oddalenia wielu zagrażających nam niebezpieczeństw można dokonać – jak podpowiada Jezus – tylko modlitwą i postem. Niech ten czas będzie zatem szczególną motywacją aby w ten sposób modlić się o pokój. Zachęcam Was, Siostry i Bracia, aby do tych wielkopostnych uczynków miłości dołączyć właśnie szczerą modlitwę o pokój. Wielki Post przychodzi nam przeżywać jako swego rodzaju „godzinę próby”. Najpierw to była pandemia i związane z nią ograniczenia, a teraz trwająca od roku wojna na Ukrainie i uciążliwości codziennego życia z nią związane. Kto tej „godziny próby” nie zauważa, kto nie odczytuje napięcia, jakie niesie świat, może rozminąć się z czymś niezwykle ważnym, a co się właśnie wydarza. Człowiek wierzący powie, że jest to czas szczególnej interwencji Boga (kairos), który wchodzi w ten nasz ludzki czas (kronos). Pan Bóg przychodzi w ten czas próby, by leczyć nas od wewnątrz – leczyć przez swoje Słowo. Ono zawsze czyste, zdrowe i święte – jak lekarstwo – przenika do naszego organizmu, który nie jest ani czysty, ani zdrowy, ani święty. Jednak w ten sposób staje się lekarstwem na naszą codzienność, na to co jest i to co nas czeka. Nie ma lepszego Lekarza jak właśnie Boże słowo.

Tym Listem przypominam Wam – Bracia i Siostry - że udzielone w czasie pandemii dyspensy już nie obowiązują. One były czymś zupełnie wyjątkowym, bo były udzielane ze względu na rozprzestrzeniające się niebezpieczne zakażenia. Ośmielam się o tym przypomnieć, gdyż – jak można ciągle jeszcze usłyszeć czy zaobserwować – nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, co zawsze było i pozostaje oczywiste: osobisty udział w Eucharystii – to nie jest to samo, co jej oglądanie w telewizji, Internecie lub słuchanie w radiu. Jest to z pewnością dobrodziejstwo dla osób chorych, dla tych, którzy fizycznie nie mogą (choć bardzo by chcieli) brać w niej udziału we Mszy św. w kościele. Pamiętajmy: nie można tego traktować zamiennie.

Wielkopostne przesłanie

Dzisiaj przeżywamy pierwszą niedzielę Wielkiego Postu. Liturgia Słowa ukazuje nam walkę, jaką prowadzi szatan z pierwszym człowiekiem Adamem i nowym Człowiekiem – Chrystusem. Pierwszy Adam przegrywa tę walkę, drugi – odnosi zwycięstwo. Przez uległość Złu pierwszy Adam wprowadził swoje potomstwo w niewolę szatana i grzechu. Natomiast nowy Adam – Jezus Chrystus dokonał wyprowadzenia z tej niewoli. Dzięki wierze w Jezusa doświadczamy skutków zbawienia dokonanego przez Syna Bożego. Tylko bowiem w mocy Chrystusa, a nie o naszych własnych siłach, możemy oprzeć się złu, grzechowi i szatanowi. Obmyci z grzechów doświadczamy mocy Ducha.

Wiemy, że ta walka o człowieka jest i będzie prowadzona do końca świata. Kościół przypomina nam pełne miłości wezwanie Chrystusa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Każdemu bowiem potrzebne jest nawrócenie, a więc odejście od tego co w naszym życiu jest złe, co jest grzechem, co obraża Boga i poniża godność człowieka, a jednocześnie zwrócenie się do Boga, przyjęcie całym sercem miłości Ojca okazanej nam w Jezusie Chrystusie.

Kościół zaprasza nas, abyśmy towarzyszyli Jezusowi w Jego czterdziestodniowym pobycie na pustyni, na której pości i modli się. Wcielony Bóg, wszechmogący i nieskalany, staje wobec pokus, które są aktualne także dziś. Pustynia staje się także dla nas dzisiaj miejscem poszukiwania własnej tożsamości i uczenia się dokonywania radykalnych wyborów.

Pragniemy to czynić w obecnym roku duszpasterskim we wspólnocie Kościoła. Jesteśmy zaproszeni, by razem odkrywać, czym jest Kościół i co to znaczy wierzyć w Kościół. To bardzo ważne, gdyż nie został on wymyślony przez ludzi, ale założył go Jezus Chrystus, który dziś w nim żyje i działa. Jezus pragnie, byśmy wspólnie, a nie każdy osobno, podążali wraz z Nim ku zbawieniu. Dobrze jest przypomnieć sobie, że to Kościół – jak matka – przez chrzest zrodził nas do życia Bożego, do życia w łasce uświęcającej, wychowuje w wierze słowem Bożym, karmi Eucharystią i umacnia sakramentami. Chcemy odnowić naszą wiarę w Kościół, który – mimo słabości swoich członków – jest naszą Matką i Wychowawczynią. Nie pozwólmy go niszczyć, nie dajmy się podzielić!

Czyste serce i moc Ducha

Poprzez Wielki Post stajemy wobec kolejnej szansy odkrycia na nowo tych bezcennych wartości, które w wirze codziennego życia zaczęliśmy – może nawet nieświadomie – gubić. Stan zagrożenia i kruchości, w którym przychodzi nam żyć, może stać się dla nas duchowym poligonem. Przychodzi nam bowiem uczyć się odzyskiwać wartości, bez których człowieczeństwo i ludzka dusza marnieją, a nawet karłowacieją. Wymaga to jednak ciągłego doskonalenia i ćwiczenia – jak na poligonie – oczywiście w znaczeniu duchowym. Uczymy się na nim pokory – umiłowania prawdy o tym, że życie nie jest w naszych rękach, że jest ono od początku do końca darem Boga. Uczymy się też cierpliwości a nade wszystko budowania relacji z sobą, z Panem Bogiem i bliźnimi. Uczymy się wiary, która nie sprowadza się wyłącznie do naszych pobożnych i świętych praktyk religijnych, ale przede wszystkim do szukania i znajdowania Boga w naszej kruchej rzeczywistości, w której przychodzi nam żyć. To właśnie wiara rodzi w sercu przekonanie, że Bóg jest i że jest On większy od najpotężniejszych zagrożeń i kataklizmów.

Z tego względu u progu naszych wielkopostnych zamyśleń z głębi serca wydobywa się poruszające wołanie o skruchę: „Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc Ducha” (Ps 51). Powtarzajmy jak najczęściej te słowa jako modlitwę, bo one przypominają nam, że tylko Bóg jest w stanie zmazać grzechy, które zawładnęły naszym życiem, a szczera skrucha zbliża nas do Jego oblicza. Niech te proste, a zarazem tak mocno przejmujące słowa staną się drogowskazem w naszym wielkopostnym wołaniu o pokój.

Siostry i Bracia!

Miejcie w sobie pokój! On wypływa przede wszystkim ze spojrzenia wiary na rzeczywistość Boga obecnego, żyjącego wśród nas, stale mówiącego do nas. Ten Bóg uzdrawia, leczy i koi ból. To On pewnie i bezpiecznie prowadzi człowieka – ale pod jednym warunkiem: że człowiek tego chce. Bóg tak kocha człowieka, że pozwala się prowadzić tylko tym, którzy tego chcą i którzy w Niego wierzą. Nikogo nie zniewala, do niczego nie zmusza. Oto jak bardzo Bóg ukochał człowieka. Dlatego z pokorą wołajmy: „Stwórz, o mój Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc Ducha” (Ps 51).

Życzę nam wszystkim, by rozpoczęty święty czas Wielkiego Postu stał się dla nas okazją do podjęcia wysiłku prawdziwej przemiany, która zaowocuje w naszym życiu miłością Boga i bliźniego. Niech towarzyszy nam pokój, który płynie ze świadomości, że jestem wolny – wolny od grzechu! Takiego pokoju nie da nam nigdy świat, ale Bóg, który dla nas i naszego zbawienia posyła swojego Syna Jezusa Chrystusa, aby nas zbawić.

Niech w tym świętym czasie Wielkiego Postu towarzyszą nam Maryja i św. Józef. Niech wypraszają nam łaskę szczerego nawrócenia i pokoju!

List pasterski będzie czytany w kościołach diecezji świdnickiej 26 lutego, w 1. niedzielę Wielkiego Postu.