Struktury Akcji Katolickiej w Polsce tworzą jej parafialne oddziały (POAK) i diecezjalne instytuty (DIAK). Najwyższym organem stowarzyszenia jest Krajowy Instytut (KIAK). Każda ze struktur posiada własny zarząd i asystenta kościelnego. Diecezjalne instytuty działają we wszystkich diecezjach w Polsce. Stowarzyszenie zrzesza ok. 30 tys. członków. Prezesem KIAK jest Halina Szydełko. Asystentem kościelnym Akcji Katolickiej w Polsce jest bp Mariusz Leszczyński. Patronem stowarzyszenia jest bł. Stanisław Starowieyski. Członkowie Akcji Katolickiej w Polsce, formując najpierw siebie, chcą nieść Ewangelię w środowiska pracy. Formacja kształtowana jest w nurcie życia Kościoła lokalnego i powszechnego.
To, czym żyje Akcja Katolicka na co dzień, to troska o bezrobotnych, edukacja dzieci z ubogich rodzin, organizacja wypoczynku dzieciom - kolonii, zajęć sportowych, turniejów, a także - pielgrzymek dla wspólnot parafialnych. AK jest bardzo ważna w każdej parafii, pomaga Księdzu Proboszczowi w integracji parafialnego środowiska. Warto odnotować zaangażowanie Akcji w Dzień Papieski i Dzieło Nowego Tysiąclecia, współpracę z samorządem lokalnym. Akcja Katolicka ma swoje materiały formacyjne. Odwołuje się w nich do dokumentów kościelnych, w tym do wciąż za mało znanej adhortacji Jana Pawła II, skierowanej do świeckich „Christifideles laici”. W niektórych diecezjach odbywają się kursy dla członków AK ze społecznej nauki Kościoła. Na stronie internetowej można przeczytać o setkach inicjatyw stowarzyszenia, a i tak nie wszystko jest odnotowane. Liczby członków Akcji Katolickiej w świecie: Włochy - 300 tys., Meksyk - 100 tys., Polska - 30 tys., Argentyna - 20 tys. Strona internetowa polskiej Akcji Katolickiej: www.ak.org.pl. Strona internetowa Międzynarodowego Forum Akcji Katolickiej: www.fiacifca.org.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Ojciec Święty mianował abp. Mirosława Adamczyka nuncjuszem apostolskim w Albanii. Polak od 33 lat pełni służbę w dyplomacji watykańskiej. Do tej pory był papieskim przedstawicielem w Argentynie, a wcześniej m.in. w Panamie - informuje Vatican News.
Abp Mirosław Adamczyk ma 63 lata. Pochodzi z Gdańska. Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1993 r., pracując kolejno na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, RPA i Wenezueli, a także w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej. Od 2020 r. był nuncjuszem apostolskim w Argentynie, wcześniej – w latach 2017 – 2020 – w Panamie, a jeszcze wcześniej: w Liberii, Gambii i Sierra Leone.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
