Reklama

Pozorny pokój - prawdziwa wojna

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

„Neutralny” - to czysty jedwab. Brzmi tak miękko. Państwa neutralne na przykład nie przystępują do wojny. Są z boku. Przyglądają się. Zachowują bezstronność. To przyjemne, gdy ktoś nie bierze udziału w jatce, jest zdystansowany, kiedy inni biorą się za łby. Budzi zaufanie. Dlatego, kiedy wymyślono „państwo neutralne światopoglądowo”, wielu przyjęło to bez oporu, a nawet z satysfakcją. Lepiej stać z boku. Lepiej nie brać udziału. A nuż w coś nas wciągną. Jesteśmy neutralni i nie dajemy się uwikłać w żadne wojny. Zauważmy, jaką karierę robi to słowo. Neutralni to kulturalni. Nie wymachują rękami. Nie krzyczą. Nie walczą. Nie chodzi im o nic. Są spacyfikowani.
Tymczasem iluś ludzi w Polsce wciąż się czegoś dopomina. Wyjaśnienia przyczyn katastrofy w Smoleńsku na przykład. Traktowania opozycji z szacunkiem. Rewerencji wobec osób publicznych, które mają inne poglądy niż władza i media. Osądzenia sprawców zbrodni: stalinowskich, strzelania do robotników w 1970 r., autorów stanu wojennego. W różnych „neutralnych”, „obiektywnych”, wysoce „kulturalnych” (spokój równa się kultura) okienkach tych, którzy się o to upominają, pokazuje się niezmiennie jako ludzi rozhisteryzowanych, roztrzęsionych, „chorych”. Kompletnie niewiarygodnych. Brak im spokoju. Nie są neutralni. Gdyby byli neutralni, największe telewizje rozmawiałyby z nimi. Słuchano by ich. Wręcz wsłuchiwano by się w ich ciche, coraz bardziej bezdźwięczne, bezsilne słowa. Słowa z waty. Bo tylko takie miałyby prawo padać. Słowa pozbawione znaczenia. Wypowiadane bez żadnego zaangażowania. A jeżeli ono jest, to doskonale zagrane, na zamówienie, ŕ la carte. Ale najlepiej, gdy prawda i kłamstwo są na tym samym poziomie albo idealnie wymieszane, nie do odróżnienia. Wtedy „prawda” nic nie kosztuje.
„Neutralność” to wynalazek genialny. Jesteś poza wszelkim sporem. Masz (pozorny) dystans, spokój. Czynisz pokój (pozorny). Ludzi, którzy protestowali przeciw występowi członka sekty w warszawskiej archikatedrze - do której przybywa on w charakterze gwiazdy - także namawiano do spokoju i neutralności. Żeby się nie denerwowali. Żeby przestali się przejmować. Żeby się wyciszyli. Ale co to znaczy tak naprawdę? Żeby wyparli się Chrystusa, żeby oklaskiwali członka sekty w miejscu świętym. A jeśli już nie chcą klaskać, to niech przynajmniej będą cicho. „Kiedy stajemy się katolikami - mówił Gilbert K. Chesterton - poszerzają się nasze horyzonty myślowe, poszerzamy je przede wszystkim o znajomość powodów, dla których jesteśmy katolikami”.
Ludzie wyznający neutralność światopoglądową jako swoje credo nie znają już powodów, dla których wciąż uważają się za katolików. Może są jakieś powody, mówią sobie, trudno powiedzieć. A zresztą, wszystko jedno. Te rzeczy są względne. Próżno byłoby w tej sytuacji tłumaczyć, że ojczyzną neutralności jest Związek Sowiecki, kraj „miłujący pokój” i dla „pokoju” zbrojący się po zęby oraz podbijający pół świata („zaprowadzający pokój”). Jest on też ojczyzną piaru. Neutralność zawsze kusi. Bo zawsze się opłaca. Ale Sowieci tak naprawdę przejęli ideę neutralności z liberalizmu. Pasowała jak ulał. Kard. Henry Newman był pewien, że liberalizm polityczny to „narzędzie wymyślone przez Nieprzyjaciela, tak inteligentnie jak nigdy dotąd i jak nigdy dotąd rokujące mu powodzenie”. „Perfidia tej ideologii - jak pisze prof. Grzegorz Kucharczyk - polega na tym, że odwołuje się do rzeczy dobrych - sprawiedliwości, równowagi, dobroczynności, jednak - jak podkreślał angielski kardynał - «ten cały zestaw zasad służy temu, by wykluczyć religię», przede wszystkim z życia publicznego. Pierwszym krokiem jest zawsze laicyzacja szkolnictwa...” („Nasz Dziennik”). „Liberalny katolicyzm”, „liberalny katolik” to pojęcia wewnętrznie sprzeczne. Tak samo jak „neutralna światopoglądowo edukacja”, na której temat ktoś przytomnie zauważył, że jest to „oksymoron, za którym kryje się z gruntu antychrześcijańska ideologia. Zakłada ona, że Bóg nie jest nam potrzebny, aby poznać i zrozumieć świat” (A. Polaszek w książce „Edukacja domowa w Polsce”. Redakcja Marzena i Paweł Zakrzewscy). A zatem: „Szkoła, która ignoruje Boga, uczy dzieci ignorować Boga, a tego nie można nazwać neutralnością. To najgorszy rodzaj antagonizmu, gdyż stwierdza, że Bóg jest nieważny i nieistotny dla ludzkich spraw. To ateizm” (Gordon H. Clark). Kiedyś oburzaliśmy się na ateizację naszych dzieci w komunistycznych szkołach. Dziś, dzięki osiągnięciom propagandy ukrytej pod nazwą „piar” i dzięki karierze słowa „neutralność”, wielu katolików bez zmrużenia oka akceptuje szkołę „neutralną światopoglądowo” jako wykwit państwa „neutralnego światopoglądowo”, czyli doskonale obojętnego wobec zła, kłamstwa i zabobonu. Judasz i Piłat to spółka, która temu państwu patronuje.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2011-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

#PodcastUmajony (odcinek 26.): Afekt i efekt

2024-05-25 20:50

[ TEMATY ]

Ks. Tomasz Podlewski

#PodcastUmajony

mat. prasowy

Czy Maryja może być papieżem? Jak się modlił Jan Paweł II, kiedy kula przeszyła jego brzuch? I co właściwie ma wspólnego afekt z efektem? Zapraszamy na dwudziesty szósty odcinek „Podcastu umajonego”, w którym ks. Tomasz Podlewski przywołuje trzy mało znane i niesamowite wypowiedzi św. Jana Pawła II o Maryi oraz opowiada o Jej roli w życiu i pontyfikacie papieża z Polski.

CZYTAJ DALEJ

Jaworzyna Śląska. Miejsce pamięci i modlitwy dla rodzin po stracie dziecka

2024-05-25 20:30

[ TEMATY ]

bp Marek Mendyk

Jaworzyna Śląska

pomnik dziecka utraconego

ks. Mirosław Benedyk

Odsłonięcie Pomnika Dziecka Utraconego

Odsłonięcie Pomnika Dziecka Utraconego

Na cmentarzu komunalnym w Jaworzynie Śląskiej odsłonięto Pomnik Dziecka Utraconego. Miejsce to ma być przestrzenią pamięci, modlitwy i wsparcia dla rodzin po stracie dziecka.

Pomnik jest efektem pięcioletnich starań grupy osób, które zbierały fundusze na ten cel.

CZYTAJ DALEJ

Uśmiech, który wszystko wynagradza

2024-05-26 12:21

Marzena Cyfert

Dzieci we wrocławskiej "Pozytywce"

Dzieci we wrocławskiej

Na Ostrowie Tumskim przy ul. Kapitulnej 4 działa Klubowe Centrum Aktywności Dzieci i Młodzieży „Pozytywka”, prowadzone przez Siostry Bożego Serca Jezusa. Celem działalności jest pomoc rodzinom oraz dzieciom dotkniętym niepełnosprawnością, głównie z Zespołem Downa.

Przy wejściu wzrok przykuwa ładnie zagospodarowany plac, z którego dzieci korzystają w czasie sprzyjającej pogody. W „Pozytywce” biorą udział w licznych bezpłatnych warsztatach. Projekt finansowany jest z budżetu miasta. W czasie zajęć rodzice spotykają się na rozmowie przy herbacie w przeznaczonym do tego pokoju. Mają okazję odpocząć w towarzystwie, w którym będą zrozumiani. Dzieci także cieszą się z ich bliskości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję