Instytucja sprzeciwu sumienia jest bez wątpienia znakiem naszych czasów (...). Niestety, prawo tworzone w pluralistycznych państwach demokratycznych coraz częściej zawiera normy sprzeczne z normami moralnymi. Takie przepisy uchwalane są przede wszystkim w kontekście prawa do życia, które uznane za prawo przyrodzone, uzyskało równocześnie szeroką ochronę konstytucyjną i międzynarodową. Jednak to właśnie w tym prawie ustawodawcy czynią najwięcej wyłomów legalizujących zamachy na prawo do życia, a zatem zezwalają na uśmiercanie człowieka, co oznacza, że czyny takie - jako zgodne z prawem - stają się bezkarne. Równocześnie (...) tworzy się normy potwierdzające prawo do sprzeciwu sumienia, sankcjonujące odmowę dokonania czynów prowadzących do pozbawienia życia. Dają one możliwość wyrażenia, ale już tylko indywidualnego, oporu przeciwko poddaniu się rygorowi normy prawnej. Papież Benedykt XVI, dostrzegając tę zależność, podkreślił, że gdy podstawowe prawa człowieka są naruszane, trzeba chronić prawo do sprzeciwu sumienia.