Dla mnie zapłodnienie in vitro jest przedmiotowym traktowaniem embrionu ludzkiego, skazaniem kobiety na cierpienie fizyczne, psychiczne i duchowe, uderzeniem w sakrament małżeństwa. Stawiam pytanie: Dlaczego polscy parlamentarzyści nie uchwalili ustaw, które by refundowały leczenie niepłodności osób, które chcą mieć dziecko w sposób naturalny, a nie sztuczny? Ludzie, którzy nie mogą mieć dzieci w sposób naturalny, powinni starać się adoptować dzieci. Adopcję pojmujemy jako przyjęcie obcej osoby do rodziny. Samo zjawisko znane było już w starożytności. Znana jest biblijna historia o adopcji Mojżesza, którego uratowała i wychowała egipska księżniczka (por. Wj 2, 1-10).
W 2007 r. w Polsce było ok. 20 tys. dzieci przebywających w domach dziecka lub innych placówkach opiekuńczych z powodu sieroctwa społecznego. Według mnie, nasi parlamentarzyści powinni bardziej zająć się ustawami, które by zachęcały do adopcji niechcianych, niekochanych dzieci, które przecież same nie proszą się na świat. Czy polscy parlamentarzyści, wybrani 9 października 2011 r., widzą wielki problem społeczny i etyczny polegający na zmniejszającej się od początku lat 90. liczbie adoptowanych dzieci? Warto podkreślić, że Kościół katolicki wspiera opiekę nad dziećmi niechcianymi, pozbawionymi miłości rodzicielskiej, o czym świadczy duża liczba ośrodków adopcyjnych i prowadzonych przez instytucje kościelne.
Podsumowując, przypomnę słowa Ojca Świętego Benedykta XVI, który w homilii wygłoszonej 8 lipca 2006 r. mówił: „Aby wewnętrzna więź rodziny była pełna, jest konieczne, by ojciec i matka wypowiedzieli (…) «tak» wyrażające akceptację dzieci poczętych albo adoptowanych, obdarzonych osobowością i charakterem. Będą one dzięki temu dalej wzrastać w atmosferze akceptacji i miłości, a można mieć nadzieję, że po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości swoim «tak» odpłacą się tym, którzy dali im życie”. Życie, które jest darem od samego Stwórcy, otrzymanym przez dwoje kochających się ludzi”.