Tata Tusk przez pewien czas przyglądał się brylowaniu syna na medialnych salonach i wreszcie wystąpił przed dziennikarzami. Bąknął coś o nieroztropności, błędach młodości, zaufaniu itd. Wszystko po to, żeby zgrabnie przykryć kuku.
Zmiana zdania
Donald Tusk zmienił zdanie. Nie przeszkadza mu już, i ponoć nigdy nie przeszkadzało, to, że syn ministra rolnictwa pracuje w podległej swemu ojcu agencji. Zresztą, jak pokazuje życie, taka sytuacja może być korzystna, żeby swoje latorośle mieć na oku. Czyżby młody Tusk miał trafić do Kancelarii Premiera?
Przez kilka dni z pierwszych stron wszystkich gazet nie schodził premierowicz Michał Tusk. Podobnie przez dzień i noc wisiał na portalach internetowych. Swoją popularność pan Michał zawdzięcza temu, że pracował dla właściciela firmy, która tysiące Polaków zrobiła w zwykłe bambuko. Wzięła kasę i nie oddała. Nie, proszę się nie obawiać. Syn premiera wypłatę dostał.
Kunszt
Przy okazji wyszedł dziennikarski kunszt Michała Tuska, który do niedawna pracował w „Gazecie Wyborczej”. Otóż niejako na odchodne, młody Tusk napisał pytania do wywiadu dla gazety, w której pracował, z biznesmenem, u którego zaczął pracę. Na napisane przez siebie pytania zgrabnie odpowiedział, a wszystko ukazało się w „Gazecie Wyborczej”. Prawda, że mistrzostwo.
Leon XIV wezwał do większej współodpowiedzialności świeckich za życie Kościoła. Jedną z propozycji Papieża jest ożywienie działalności rad duszpasterskich. Podczas spotkania z duchownymi i świeckimi w Chiclayo podkreślił, że wszyscy ochrzczeni uczestniczą w misji Kościoła. Przypomniał też, że troska o ubogich, migrantów i wykluczonych nie jest kwestią wyboru, lecz obowiązkiem chrześcijańskiej wspólnoty.
W Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Chiclayo Leon XIV spotkał się z biskupami, kapłanami, osobami konsekrowanymi, seminarzystami oraz przedstawicielami zespołów synodalnych i rad duszpasterskich. To szczególne miejsce dla Papieża, który w latach 2015–2023 był biskupem Chiclayo a łącznie przez dwie dekady posługiwał w Peru jako augustiański misjonarz.
Trzeci List Jana, najkrótsze pismo Nowego Testamentu, jest adresowany do Gajusa i chwali go za rzecz z pozoru drobną, za gościnność wobec wędrownych braci-misjonarzy. „Ty, umiłowany, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd”. Pierwotne chrześcijaństwo żyło siecią wędrownych głosicieli. Ich przyjęcie pod dach było infrastrukturą misji. „Oni to świadczyli o twej miłości wobec Kościoła”. Gościnność Gajusa ma świadków i protokół. „Dobrze uczynisz, zaopatrując ich na drogę zgodnie z wolą Boga”. Propempsas axiōs tou Theou, wyprawić w drogę w sposób godny Boga. Formuła oznaczała pełne wyposażenie na podróż, prowiant, środki, może eskortę. Miarą wyprawki jest godność Tego, w czyim imieniu wędrują. Racja jest podana precyzyjnie: „dla imienia Jego wyruszyli w drogę, nie przyjmując niczego od pogan”. Misjonarze Janowi żyli z zaplecza wspólnot, by Ewangelia nie wyglądała na akwizycję wobec adresatów misji (zob. glossę na 23 IX). Stąd zdanie, które jest teologią całej logistyki kościelnej: „powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla prawdy”. Synergoi tē alētheia, współpracownicy prawdy. Kto przyjmuje głosiciela, uczestniczy w głoszeniu. Kto zaopatruje na drogę, idzie tą drogą w sensie najściślejszym. Kościół zna z tego wersetu całą swoją niewidzialną armię. Domy otwarte dla misji, ofiarodawców dzieł misyjnych, zaplecze modlitwy i chleba. Prawo kościelne przypomni, że wszyscy wierni mają obowiązek wspierania misyjnego dzieła (por. kan. 211; 781). Jan powiedziałby prościej, że prawda potrzebuje kwater. W dobie, gdy „wielu zwodzicieli wyszło na świat” (2 J 7; zob. glossę wczorajszą), gościnność ma też swoją roztropność, o czym Druga Janowa mówi twardo. Trzecia pilnuje jednak, by roztropność nie zjadła serca. Rozeznawać tak, zamknąć drzwi prawdzie w drodze nigdy.
Arcybiskup Rino Fisichella, proprefekt watykańskiej Dykasterii ds. Ewangelizacji, podkreślił znaczenie ciszy dla pielgrzymów docierających do miejsc kultu maryjnego. Podczas zakończonego w sobotę w Fatimie i Nazaré, na środkowym zachodzie Portugalii, kongresu seminariów maryjnych, włoski hierarcha wskazał na potrzebę zaspokojenia tam wśród pątników potrzeby ciszy.
„Pielgrzym pragnie ciszy, a sanktuarium maryjne musi umieć je zaspokoić" - powiedział, wskazując też na potrzebę zapewnienia w tych miejscach „doświadczenia spotkania, słuchania i bliskości”. Zaznaczył, że jest to szczególnie ważne dla ludzi młodych „poszukujących duchowości”. Podkreślił, że cisza jest jednym z warunków dla dobrej modlitwy, której głód wyczuwalny jest we współczesnym świecie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
