Pod takim tytułem ukazała się antologia poezji o krzyżu, wydana przez Spółdzielnię Wydawniczą ANAGRAM pod patronatem kościoła Świętego Krzyża w Warszawie. Ta niezwykła publikacja została wydana dla upamiętnienia tegorocznej pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do Ojczyzny. Jest ona jednocześnie plonem konkursu ogłoszonego pod tą samą nazwą przed laty przez Redakcję Niedzieli. Antologia została wzbogacona wierszami poetów, m.in. Macieja Sarbiewskiego i ks. Jana Twardowskiego oraz fotografiami polskich krzyży, jak mówi wydawca "tych znanych i sławnych i tych zwykłych, przydrożnych".
Dlaczego warto sięgnąć po tę 270-stronicową antologię poezji o krzyżu opatrzoną na stronie tytułowej znamiennymi słowami: "Na Nowy Wiek, Nowe Tysiąclecie"? Ze względu na sam temat. Czy dla chrześcijanina jest coś ważniejszego od krzyża? Warto powołać się w tym miejscu na słowa Jerzego Koperskiego - współredaktora Krzyża - Drzewa Kwitnącego: "Każdy ma swój krzyż. Teraz, przedtem i zawsze. I może właśnie dlatego tyle krzyży w polach, na rozstajach dróg".
Zamieszczone w antologii wiersze mówią o krzyżu - symbolu bólu, męki, ale i miłości. O krzyżach w kościele i domach, na polach i polnych dróżkach i o krzyżu katyńskim (z Katynia mocą Opatrzności Bożej ocalony został współinicjator antologii - ks. prał. Zdzisław Peszkowski), o krzyżu, w którego opiekę się oddajemy i w którego moc wierzymy.
W świetle 248 zebranych wierszy spoglądamy na Niego oczyma wiary, również sercem - przez pryzmat poetyckiego wymiaru. Antologię otwiera fragment Homilii przy Wzgórzu Krzyży Jana Pawła II, jego wypowiedź o krzyżu na Giewoncie oraz tekst Prymasa Tysiąclecia Crux - Spes Nostra.
Wśród wierszy nagrodzonych i wyróżnionych w konkursie znajduje się utwór znanej rzeszowskiej poetki, laureatki licznych nagród Reginy Schönborn zatytułowany Drewniane krzyże. W antologii zamieszczono również utwory dwóch innych poetów z Rzeszowa.
Łączył pracę z modlitwą i ewangelizację z nowymi środkami przekazu, przez co stał się wzorem dla kolejnych pokoleń misjonarzy.
Święty Arnold Janssen – założyciel trzech zgromadzeń misyjnych: Zgromadzenia Słowa Bożego (werbiści), Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego (werbistki) i zakonu klauzurowego Sióstr Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji – urodził się w nadreńskim miasteczku Goch. Wiary nauczył się od pobożnego ojca, który opowiadał dzieciom o potrzebie ewangelizowania. Przez jego świadectwo Arnold od najmłodszych lat pragnął zostać księdzem, by głosić Ewangelię ludziom na całym świecie. Marzenie to zrealizował, wstępując do Wyższego Seminarium Duchownego w Münster.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
O tym, co tracić, by zyskać świętość przypomniał w święto patronalne Zakonu o. Arnold Chrapkowski. Przełożony generalny Zakonu Paulinów przewodniczył Mszy św. wspólnotowej w obchodzoną dziś uroczystość św. Pawła Tebańczyka.
To pierwszy pustelnik, który przez 90 lat w samotności modlił się za świat, stanął u początku rozwoju życia monastycznego najpierw w Egipcie, a później w Kościele. Znalazł licznych naśladowców. Jako swego patriarchę obrali go pustelnicy jednoczący się w XIII w. na ziemi węgierskiej we wspólnotę, którą od ponad 700 lat znamy jako Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika. Dziś w swoje święto patronalne paulini również ponowili profesję zakonną: śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
