Mówiłem to w czasie, gdy urzędujący premier mojego kraju, a także dwóch wicepremierów atakowało Donalda J. Trumpa. Uznałem to wówczas publicznie za karygodne. Mogę sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której obóz rządowy „gra” na Bidena, utrzymuje z jego formacją dobre relacje (ale nie tylko na zdjęciach!) – i w cichym porozumieniu z prawicową opozycją w Polsce zostawia nam kontakty z Republikanami. Jednak atakowanie bardzo poważnego kandydata na prezydenta i prawdopodobnej Głowy Państwa – i to najbardziej znaczącego państwa na świecie! – uważałem za polityczne szaleństwo. Podkreślałem, że trzeba nie znać Trumpa, żeby coś takiego robić. Oto bowiem każdy polityk ma własną ambicję – bo inaczej nie mógłby być politykiem, jednak Trump ma niesłychanie rozbudowane ego, które każe mu – nie oceniam, stwierdzam fakt – zapamiętywać personalne ataki na niego i na tej podstawie określać stosunek do takich osób. Tymczasem większość polityków jest bardzo pragmatyczna, ma grubą skórę i potrafi "nie chcieć pamiętać", przejść do porządku dziennego, a nawet podejmować współpracę dzisiaj z tymi, którzy wczoraj danego polityka atakowali. Wiem, co mówię – bo wiem to po sobie. Trump przy wszystkich swoich wielu zaletach, jest jednak strasznym egotykiem i zamiast grubej skóry, mówiąc metaforycznie, zapisuje wszystkie ataki na niego na skórze wołu.

Starałem się zatem publicznie tłumaczyć panu premierowi i obu jego wicepremierom (z PSL i Lewicy), że atakowanie Trumpa przez nich, nawet jeśli odbywa się tylko po polsku i w polskich mediach (obecny premier czynił to, niestety, po angielsku na swoim „X”, czyli dawnym Twitterze). Czym innym jest bowiem grać na Bidena, a czym innym jest uderzać w Trumpa i narażać na szwank przyszłe relacje polsko-amerykańskie.

Parędziesiąt godzin temu debata obecnego lokatora Białego Domu oraz lokatora byłego i jednocześnie zapewne przyszłego pokazała, że miałem rację. Republikanin uczynił wielki krok do zwycięstwa w wyborach prezydenckich tradycyjnie w pierwszy wtorek listopada...