Brytyjski tygodnik „The Economist” przyjrzał się rosnącym w siłę wspólnotom tradycjonalistów w Kościele katolickim. Zdaniem autora artykułu, o rosnącej popularności tradycjonalistów świadczy przede wszystkim frekwencja na Mszach św. odprawianych w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, czyli w tzw. rycie trydenckim. Tygodnik rosnącą popularność tej formy liturgii przeciwstawia spadającej liczbie wiernych w angielskich i amerykańskich kościołach. Podkreśla ponadto, że uczestnicy i sympatycy rytu trydenckiego to przede wszystkim ludzie młodzi, urodzeni po Soborze Watykańskim II.
„The Economist” podaje przykłady: Jeszcze w 2007 r. w Wielkiej Brytanii sprawowano 27 Mszy św. w języku łacińskim tygodniowo, a dziś jest już ich 157. W USA w 1991 r. sprawowano 60 Eucharystii w języku łacińskim - dziś już 420.
Tygodnik porównuje popularność wspólnot tradycjonalistycznych w Kościele katolickim do popularności wspólnot ewangelikalnych w rodzinie protestanckiej. Podkreśla ponadto dynamizm i nowoczesność tych wspólnot, których członkowie z powodzeniem używają blogów i mediów społecznościowych do popularyzacji Ewangelii.
Komunikacja, rozmowa, docieranie do siebie to wcale nie tak proste rzeczy, jak się wydaje. Wiele osób może to zaskakiwać, ale wiele na ten temat możemy dowiedzieć się od średniowiecznej zakonnicy św. Hildegardy. Jolanta Zajdel rozmawia o tym z Beatą Jakoniuk-Wojcieszak.
Klasztor salezjanów w Lutomiersku. Po wojnie i dziś.
– To zmieniło charakter tego miejsca, ale i także tchnęło ducha w to miejsce – mówi ks. dr hab. Kazimierz Dąbrowski, dyrektor Salezjańskich Szkół Muzycznych w Lutomiersku. W 2026 roku mija sto lat od chwili, gdy salezjanie rozpoczęli tu swoją działalność w Lutomiersku. Przez ten czas klasztor i posługujący tu kapłani doświadczyli wojny, okupacji, powojennych szykan władz komunistycznych i pożaru. Dziś miejsce, które nieraz musiało zaczynać od nowa, żyje modlitwą, muzyką i szkolną pracą z młodzieżą.
Historia Lutomierska jest jednak znacznie starsza. W XVII wieku nad Ner przybyli franciszkanie reformaci. Przez kolejne stulecia służyli mieszkańcom, a w czasach zaborów angażowali się także w sprawy narodowe. Represje po powstaniu doprowadziły do kasaty klasztoru. W 1900 roku zmarł ostatni zakonnik, a życie religijne w klasztorze zaczęło wygasać. Do kolejnego przełomu doszło podczas I wojny światowej. Jesienią 1914 roku niemiecki ostrzał obrócił klasztor w ruinę. Po wojnie planowano postawić na jego miejscu niewielką kapliczkę. Mieszkańcy i duchowieństwo nie pozwolili jednak, by historia tego miejsca dobiegła końca. Powstał komitet odbudowy klasztoru, dzięki któremu w 1925 roku konsekrowano odnowioną świątynię.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
