W dzisiejszej homilii przyjrzymy się misji pasterskiej Jezusa, na którą składało się nauczanie (przekaz prawdy o królestwie Bożym) i czynienie cudów (przekaz miłości, okazywanie miłosierdzia chorym na duchu i na ciele). W końcowej części przypomnimy sobie, jak Chrystusa naśladował w posłudze papieskiej patron dzisiejszego dnia – św. Grzegorz Wielki (540-604).

Fragment dzisiejszej Ewangelii kończy się słowami: „I głosił słowo w synagogach w Judei” (Łk 4,44). Głoszenie Ewangelii, dobrej nowiny o królestwie Bożym, było główną czynnością w publicznej działalności Jezusa. Wiemy, że Chrystus swoje nauczanie dopełniał czynieniem cudów. Cuda uwiarygodniały Jego nauczanie, były jakby ilustracją i uwierzytelnieniem Jego nauki. W Ewangeliach opisy cudów zajmują bardzo ważne miejsce. W sumie mamy w Ewangeliach opis 35 cudów i 12 wzmianek o działalności cudotwórczej Jezusa. W Ewangelii wg św. Marka opisy cudów obejmują 31% tekstu; w 16 rozdziałach tej Ewangelii jest opisanych 18 cudów i są 4 o nich wzmianki. Podobnie można powiedzieć o Ewangelii wg św. Jana, którą często dzieli się na dwie części: księgę znaków, cudów – pierwsze 12 rozdziałów oraz księgę Męki, którą Jan uważa za największy cud. O działaniu cudów przez Jezusa świadczy przepowiadanie misyjne pierwotnego Kościoła. Św. Piotr np. mówił w kazaniu w domu Korneliusza: „Wiecie, co działo się w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego, że Bóg był z Nim, przeszedł On, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami tego wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie” (Dz 10,37-39).

W dzisiejszym fragmencie Ewangelii słyszymy o uzdrowieniu w domu Piotra jego teściowej. Uzdrowienie było okazałe. Uzdrowiona natychmiast wstała i usługiwała uczniom. Nie potrzebowała żadnej rekonwalescencji, jak to się zdarza po wysokiej temperaturze. Ewangelista dodał: „O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich” (Łk 4,40).

Słuchając o tym, uświadamiamy sobie, że to, co czynił Chrystus, trwa dziś w Kościele. Trwa nauczanie Pana Jezusa. Dzieją się także różne cuda, które są znane tylko Bogu i ludziom, na których się one dokonały. Zwykle tam się cuda dzieją, gdzie jest silna wiara i wytrwała modlitwa.

Ważną naukę przekazuje nam także dziś św. Paweł we fragmencie Pierwszego Listu do Koryntian, którą sobie przypomnijmy. Apostoł Narodów zauważył, że do gminy korynckiej zakradły się zawiść, niezgoda i stąd też nastąpiły podziały. Jedni mówili że należą do Pawła, inni uważali się za zwolenników Apollosa. Apostoł piętnuje taką postawę i poucza, że ludzie, także głoszący Ewangelię, są tylko sługami, pomocnikami Boga.

(Fragment homilii wygłoszonej w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego podczas Dnia Skupienia Księży Dziekanów Diecezji Świdnickiej, 3 września 2014 r.).

Oprac. Julia A. Lewandowska