Geneza świeckiego zakonu karmelitańskiego sięga średniowiecza. Pierwsza wspólnota świeckiego Karmelu na ziemiach polskich powstała w 1864 r. przy klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych w Krakowie. Szczególny rozwój wspólnoty nastąpił za sprawą św. Rafała Kalinowskiego. Nowy impuls w rozwoju zakonu związany był z okresem po II Soborze Watykańskim, kiedy to odnowiono tekst reguły zatwierdzonej ostatecznie w 1979 r. Wtedy też zaczęto na nowo odczytywać wartość duchowości karmelitańskiej dla osób żyjących w świecie.

Świecki Zakon Karmelitów Bosych jest katolickim stowarzyszeniem wiernych i stanowi integralną część Zakonu Karmelitów Bosych. Jest to jedna rodzina z tymi samymi dobrami duchowymi, z tym samym powołaniem do świętości i z tą samą misją apostolską. Charakter wspólnoty jest świecki – członkowie OCDS są różnego stanu. Przechodzą kilkuletni okres formacji, składając na ręce przełożonego zakonu przyrzeczenia życia w duchu ewangelicznych rad: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz życia w duchu błogosławieństw. Za zgodą rady wspólnoty i zezwoleniem prowincjała członek świeckiego zakonu może złożyć śluby, które mają charakter czysto osobisty i nie tworzą innej kategorii członkostwa. Ci, którzy składają śluby, są nadal osobami świeckimi ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi. Członkowie OCDS żyją w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi przez „przyjaźń z Tym, o którym wiemy, że nas kocha”, w służbie Kościołowi. Pod opieką Najświętszej Maryi Panny z góry Karmel, zgodnie z inspiracjami św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża oraz zgodnie z biblijną tradycją proroka Eliasza starają się pogłębiać swoje chrześcijańskie zobowiązanie wypływające z chrztu. Ich szczególnym charyzmatem jest modlitwa prowadząca do kontemplacji. Świecki karmelita jest wezwany do starania się, by modlitwa przenikała całe jego życie, aby mógł chodzić w obecności żyjącego Boga wszędzie tam, gdzie wypełnia swoje powołanie w świecie.

Realizacja powołania świeckiego karmelity oparta jest na Regule Pierwotnej św. Alberta Jerozolimskiego, konstytucjach zatwierdzonych przez Kongregację Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego oraz statutach zatwierdzonych przez Definitorium Generalne. W Polsce istnieją dwie niezależne prowincje Karmelitów Bosych – warszawska i krakowska oraz związane z nimi rady prowincjalne świeckiego zakonu skupiające wspólnoty według terytorialnego podziału.

Wspólnota w diecezji toruńskiej

W diecezji toruńskiej wspólnota świeckiego zakonu powstała 27 grudnia 1995 r. przy parafii pw. św. Jakuba w Toruniu. Pierwsze członkinie tej wspólnoty, 5 sióstr, należały wcześniej do wspólnoty w Łodzi, gdzie po przejściu wymaganej formacji zakonnej złożyły przyrzeczenia definitywne. Kolejne osoby wywodzą się głównie z Torunia. 14 grudnia 1998 r. wspólnota została zatwierdzona przez ordynariusza toruńskiego bp. Andrzeja Suskiego.

W październiku 2000 r. wspólnota przeżywała nawiedzenie relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus. 27 października 2002 r. miały miejsce pierwsze śluby w rozwijającej się toruńskiej wspólnocie zakonu świeckiego. W dniach 20-23 czerwca 2003 r. w Zamku Bierzgłowskim odbyły się pierwsze wspólnotowe rekolekcje zamknięte. W dniach 30 czerwca – 3 lipca 2004 r. w Zamku Bierzgłowskim odbył się 4. Kongres Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych prowincji warszawskiej. 1 listopada 2004 r. toruńska wspólnota została erygowana kanonicznie.

Obecnie wspólnota liczy 26 osób. Pochodzą one głównie z Torunia, ale również z Aleksandrowa Kujawskiego, Inowrocławia, Grudziądza, Rychnowa Wielkiego oraz Włocławka. Spotkania odbywają się w każdą ostatnią niedzielę miesiąca o godz. 10 w domu zakonnym Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Toruniu przy ul. kard. Stefana Wyszyńskiego 7/9. Przełożoną wspólnoty jest s. Maria Górska. Opiekunami duchowymi zakonu są ojcowie karmelici bosi, w tym momencie asystentem wspólnoty jest o. Zbigniew Kolka OCD z klasztoru w Zamartem k. Chojnic.

Bliższe informacje o wspólnocie można uzyskać na stronie internetowej: www.torun.ocds.pl lub pisząc na adres: info@torun.ocds.pl