Pan Jasny usłyszał od kolegi z pracy zarzut. Podzielił się nim z Panem Niedzielą.

– Wypomniał mi – wyznał Jasny – że wierzę nie tylko w jeden powszechny i apostolski, ale przede wszystkim w święty Kościół, a przecież trudno nie dostrzec w tej instytucji wielu występków... Więc gdzie tu świętość?

– Co mu odpowiedziałeś? – zapytał Niedziela.

– Że instytucja Kościoła to coś innego niż wspólnota wiernych, która tworzy Kościół – odpowiedział Jasny.

– I słusznie! – pochwalił Pan Niedziela.

– Ja wiem, że Kościół tworzą ludzie grzeszni i wcale nie święci, więc wytłumacz mi, dlaczego mimo wszystko mówimy o świętym Kościele? – poprosił Jasny.

– A wiesz, co to znaczy święty, świętość? – zapytał Niedziela.

– Święty to taki doskonały, bezgrzeszny... – odpowiedział Jasny.

– To jeden z aspektów świętości – etyczny, ale źródłem świętości jest nie tylko osobista dzielność człowieka, tylko...

– ...Bóg?!

– Tak! Wniosek zatem jest jeden: Kościół jest Boskiego pochodzenia... Bóg dał przecież Kościołowi klucze Królestwa Niebieskiego... Chyba wiesz, komu i w jakich okolicznościach? – kontynuował Niedziela.

– Św. Piotrowi...

– No, to chyba wiesz, że św. Piotr zaparł się Jezusa... Kościół jako wspólnota wiernych jest święty, ale nie swoją samoistną świętością ani świętością ludzi, tylko świętością Boga.

– I to wszystko? – dopytywał Jasny.

– Jaśniutki, Kościół jest święty również świętością swoich środków zbawczych, bo jest instytucją prowadzącą do zbawienia – mówił Niedziela.

– Żartujesz! Kuria czy inny urząd stanowią o świętości Kościoła?! – dziwił się Jasny.

– Przecież dzięki Kościołowi korzystamy ze świętych sakramentów... A poza tym Kościół może poszczycić się wieloma świętymi... Można by powiedzieć, że Kościół produkuje świętych.

– Wśród ludzi niewierzących też nie brak przyzwoitych, dobrych ludzi!

– Chrześcijańska mądrość bardzo sceptycznie ocenia ludzką siłę do samodzielnego doskonalenia się. Bez Boga ani do proga, jak mówi ludowe porzekadło...

– Jak rozumiem, Kościół jest święty, bo ma źródło w Bogu, jest święty przez narzędzia zbawienia, czyli sakramenty, i jest święty, bo obdarza świętością... Ale jak? – pytał dalej Jasny.

– Jako człowiek wierzący wchodzisz dzięki Jezusowi Chrystusowi w osobową relację z Bogiem i również dzięki Jezusowi możesz nawiązać prawdziwie braterskie relacje z ludźmi – odpowiedział Niedziela.

– To znaczy, że wszyscy wierzący są powołani do świętości i że Kościół jest wspólnotą powołaną do świętości – skonstatował Jasny.

– Oczywiście. Gdyby, jak chcą krytycy, Kościół miał być wspólnotą doskonałą, przestałby być tym, czym jest, czyli miejscem zbawienia... Byłby niepotrzebny, bo zdrowi nie potrzebują lekarza – podsumował Niedziela.

Na pożegnanie Jasny i Niedziela uścisnęli sobie serdecznie dłonie.