Na początku liturgii wszystkich zgromadzonych na uroczystościach jubileuszowych w Imbramowicach powitał ordynariusz kielecki, bp Jan Piotrowski. – Długowieczność tego klasztoru i obecność kolejnych pokoleń jego mieszkańców nie wyrasta jedynie z trwałej architektury tego obiektu, ale fundamentu, na jakim to wszystko zostało zbudowane, a tym fundamentem jest Jezus Chrystus, nasz Pan i Odkupiciel, ten sam wczoraj, dziś i na zawsze, jak czytamy w Liście do Hebrajczyków – mówił bp Piotrowski, przypominając, że niezmiennym celem sióstr norbertanek jest nieustanne uwielbienie Boga przez modlitwę kontemplacyjną, uroczyste sprawowanie liturgii oraz cześć do Najświętszego Sakramentu.

W czasie homilii kard. Grzegorz Ryś zwrócił uwagę, że nie sposób nie odnieść obrazu domu z dzisiejszej Ewangelii do domu, który został zbudowany w Imbramowicach i trwa 800 lat. Metropolita krakowski podkreślił, że nie chodzi o budynki, bo te wielokrotnie były niszczone, ale o wspólnotę, która w nich żyje. – Dom to jest rodzina. Dom tworzą ludzie. Dom to nie jest posadzka, dach i ściany – mówił kardynał. Dodał, że dzisiejszy jubileusz to świętowanie ośmiu wieków wspólnoty, która jest większa niż sama wspólnota zakonna, bo dotyczy wielu ludzi, „którzy się w tej rodzinie chcieli odnaleźć razem z siostrami”. Metropolita przypomniał, że z wielu norbertańskich domów w Polsce do dzisiaj ocalały dwa – jeden na Zwierzyńcu w Krakowie (najstarszy żeński klasztor w Polsce) i drugi właśnie w Imbramowicach (zrodzony z tego ze Zwierzyńca).

Odwołując się do Ewangelii, metropolita krakowski zauważył, że trwałość domów nie zależy od zewnętrznych kataklizmów, ale od tego, jak te domu zostały zbudowane. Podkreślił, że ta diagnoza jest dziś bardzo potrzebna, bo łatwo zrzuca się winę na zewnętrzne okoliczności. – Ta Ewangelia mówi: patrzcie na siebie, patrzcie, jak budujecie, bo od tego, w jaki sposób budujecie, zależy trwałość tego domu – mówił kardynał. Zaznaczył, że wspólnota w Imbramowicach trwała mimo różnych prześladowań i burz, które dotykały ją z zewnątrz. Metropolita stwierdził, że sekret trwałości tej budowy kryje się w motcie, które towarzyszy siostrom: „Jedno serce i jedna dusza w Bogu”. Podkreślił, że wspólnota zbudowana jest trwale, gdy oparta jest na więziach, które „dotyczą serca, czyli tego, co kochamy, i jeśli dotyczą ducha, a nie sprowadzają się tylko do tego, co jest zewnętrzne, materialne, cielesne”. – Więzi muszą pójść głęboko. Tak, żeby osiadły na Bogu – wskazał kardynał. – Jak fundamentem jedności nie jest Pan Bóg, to wcześniej czy później przyjdzie taka burza i taka powódź, że ten dom po prostu zmiecie. Natomiast jeśli jest oparty o Boga, jeśli „jedno serce, jedna dusza są w Bogu”, nie ma takiej burzy, która może zaszkodzić tej wspólnocie. Chodzi o głębokość relacji – dodawał. Zauważył, że siostry „zakorzenione z pragnieniem jedności w Bogu” tworzą wspólnotę od ośmiuset lat, a to jest szczególnie ważne przesłanie dziś – w „czasach samotnych ludzi”.

Kard. Grzegorz Ryś zwrócił również uwagę na drugi obraz z dzisiejszej Ewangelii – drzewo rodzące dobre owoce. W tym kontekście zauważył, że wieloraką działalność sióstr norbertanek łatwo ponazywać, bo prowadziły szkoły czy szpital w Imbramowicach. Ale zwrócił uwagę także na owoce, które niekoniecznie są widoczne, bo rodzą się z modlitwy, z pokuty, wierności ślubom zakonnym. Przypomniał, że zakon norbertański powstał w czasach głębokiej reformy Kościoła, ale symptomatyczne było to, że zrodziła się ona z reformy życia zakonnego i powstania wspólnot, które skupiały się na głębokim życiu wewnętrznym – na modlitwie, na liturgii, na adoracji Najświętszego Sakramentu. – Pytanie, co są warte wszystkie pomysły na zmiany w Kościele, które się nie rodzą z głębokiej modlitwy. Dlatego tak bardzo dzisiaj potrzebujemy tych wspólnot. Tyle się mówi w Kościele o potrzebie takich czy innych zmian. Z czego się mają narodzić, jak nie z tej siły, która buduje się w życiu kontemplacyjnym? – pytał kardynał.

Komentując słowa Jezusa: „Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta”, metropolita podkreślił, że pierwszym owocem, jakiego się spodziewa Pan Bóg, to jest słowo, które płynie z serca, które płynie z doświadczenia miłości. W tym kontekście zwrócił uwagę na słowa agresywne, pełne potępienia, osądzania; które zamiast być narzędziem jedności są tak naprawdę rodzajem uzbrojenia. – Żeby język nie był narzędziem ataku, agresji, trzeba zacząć od rozbrojenia języka. Jezus mówi, jeśli chcesz mieć słowo, które jest nieuzbrojone, które jest słowem pokoju, jedności, to musi być to słowo z obfitości serca; wyprowadzaj słowo z głębokiego doświadczenia miłości – wyjaśniał kardynał, zaznaczając, że doświadczenie miłości sióstr norbertanek jest tym, co dyscyplinuje ich mowę.

– Jesteśmy we wspólnocie, która jest zgromadzona przez miłość, która szuka całej swojej obfitości w sercu. Jesteśmy we wspólnocie, która jest źródłem dobrych słów. Spróbujmy przenieść to doświadczenie w nasze życie codzienne, niezależnie od tego, jakie kto ma powołanie. Dajmy Panu owoc naszych warg – zaapelował na koniec metropolita krakowski.

Przed błogosławieństwem odczytano dekret Penitencjarii Apostolskiej dotyczący odpustów nadanych na rok jubileuszowy. Po jego odczytaniu odśpiewano hymn „Te Deum” jako pieśń wdzięczności za dzisiejszą uroczystość.

Generał norbertanów, o. Jos Wouters O.Praem. pozdrowił wszystkie siostry norbertanki z okazji jubileuszu 800-lecia. Podziękował za ich oddanie całemu Kościołowi oraz modlitwę i wsparcie dla zakonu norbertańskiego. – Jestem pewien, że każde powołanie jest wspierane poprzez Wasze modlitwy – mówił.

W imieniu sióstr norbertanek kard. Grzegorzowi Rysiowi i bp. Janowi Piotrowskiemu, a także wszystkim gościom za obecność i modlitwę podziękował ksiądz kapelan.

W uroczystościach wziął również udział m.in. bp Robert Chrząszcz.