To nie publicystyczna emfaza, ale fakt. I nie dotyczy tylko tego, że jedynie kobieta jest w stanie donosić ciążę i urodzić dziecko – matka jest mu fizycznie niezbędna również w czasie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa.

Nie zastąpią jej żadne żłobki ani opiekunki. To jedynie protezy.

Z punktu widzenia fizycznego rozwoju człowieka najlepiej byłoby, gdyby matka przebywała ze swoim dzieckiem przez 3 pierwsze lata jego życia. Takie są wyniki badań z zakresu psychologii, neurologii i epigenetyki, które przedstawiono na łamach „Wall Street Journal”.

O co chodzi? Kluczem do zrozumienia wyjątkowej zależności między matką a dzieckiem jest centralny układ nerwowy. W przypadku człowieka system ten rozwija się w pełni w czasie pierwszego roku po urodzeniu. Funkcję centralnego systemu nerwowego dziecka pełni w tym czasie matka. Do właściwego rozwoju tego układu potrzebna jest duża produkcja tzw. hormonu miłości. Odkryto, że ilość produkowanej oksytocyny w systemie dziecka zależy od ilości tego hormonu w organizmie matki. Z kolei im więcej dziecko wyprodukuje hormonu miłości w wieku niemowlęcym i wczesnodziecięcym, tym lepiej będzie regulowało swoje emocje, gdy będzie starsze. W jaki sposób matka może wpływać na zwiększoną lub zmniejszoną produkcję oksytocyny w organizmie dziecka? Przez samą obecność, w tym przez czułość, rozmowę i dotyk. Troska płynąca z innych źródeł nie może zastąpić matki. Ona naprawdę jest niezastąpiona i nic tego nie zmieni.