Przez całe kapłaństwo był wierny słowom, które zanotował na początku tej drogi: „Oby się we mnie spełniło, bym życie swoje za przyczyną Najświętszej Matki prowadził w Chrystusie, dla Chrystusa, z Chrystusem”. To ks. Stanisław Sudoł. Urodził się 16 marca 1895 r. w rodzinie chłopskiej w malowniczo położonym przysiółku Zembrza k. Raniżowa. Jesienią 1915 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu, gdzie okazał się człowiekiem odpowiedzialnym i mądrym. Święcenia przyjął razem z trzynastoma diakonami swojego rocznika 1 czerwca 1919 r. z rąk bp. Józefa Pelczara. W chwili święceń miał zaledwie 24 lata. Pokochał Chrystusa i Jego Kościół oraz lud, z którego się wywodził.

Pierwszą placówką pracy duszpasterskiej ks. Sudoła była Rakszawa. Dał się tam poznać jako gorliwy spowiednik, kapłan odważnie spieszący do umierających na tyfus, troszczący się o doświadczone okropnościami wojny młode pokolenie. W kazaniach apelował: „Stójmy mocno przy wierze, przy jej przepisach, kochajmy pobożność i cnotę, przelewajmy te drogie skarby na młode pokolenie”.

Po 2 latach i 8 miesiącach wikariatu w parafii rakszawskiej ks. Sudoł został przeniesiony do Wiązownicy, w której był najpierw administratorem, a następnie proboszczem. Tu pełnił obowiązki duszpasterza przez 22 lata. W tamtym czasie okazał się mężem opatrznościowym, kapłanem, jakiego potrzebowali parafianie podłamani w wierze i na duchu wojenną poniewierką i zwykłą powojenną biedą. Prowadził życie ascetyczne, nie gromadził oszczędności, wiele pościł. Na długo przed poranną Mszą św. był już w kościele, modlił się, leżąc krzyżem, odmawiał brewiarz. Wspierał biednych i chorych, a zimowe futro ofiarowane przez parafian podarował kościelnemu. Zapamiętano też, że był wytrwałym spowiednikiem i serdecznie odnosił się do penitentów. Utrudzony pracą i doświadczony ciężką chorobą przeszedł poważną operację.

W 1944 r., dotknięty okropnością wojny, był zmuszony opuścić Wiązownicę, z którą był tak mocno związany. Jak zanotował, uczynił to „pod wyrokiem śmierci ze strony Ukraińców”. W dniu wyjazdu żarliwie modlił się w kościele przed Ukrzyżowanym. Gdy gospodyni z jego polecenia sprowadziła podwodę, pospiesznie załadowano skromny dobytek proboszcza i około południa ks. Sudoł, nie chcąc, by na Wiązownicy ciążyła zbrodnia zabójstwa kapłana, znalazł się na drugim brzegu Sanu i skierował w rodzinne strony – do Raniżowa.

10 stycznia 1945 r. ks. Sudoł został mianowany administratorem, a następnie proboszczem parafii w Dzikowcu. Od razu zajął się reorganizacją parafii, rozpoczynając od spraw duchowych. Wprowadził czterdziestogodzinne nabożeństwo, głosił nauki rekolekcyjne, zachęcał do adoracji Najświętszego Sakramentu, w czym sam przewodził, pozostając często na adoracji w kościele we dnie i w nocy. Wielu księży i parafian twierdzi, że w pierwszych latach duszpasterzowania ks. Sudoła w Dzikowcu na plebanii nękały go różne „strachy”. Żarliwość i modlitwa kapłana oraz uporządkowanie zaniedbań w intencjach mszalnych miało spowodować, że „zapanował spokój”.

Gorliwość ks. Sudoła nie mogła się podobać władzom komunistycznym. W początkach lat 60. ubiegłego wieku kapłan został zakwalifikowany do kleru „o wrogim stosunku do PRL i mocno sfanatyzowanego religijnie”. Jego prześladowcy mimo woli pozostawili o nim pochlebne świadectwa. W jednym z tajnych raportów znalazła się m.in. następująca informacja: „Wymieniony od chwili przybycia do parafii Dzikowiec wszelkie załatwienia dla osób świeckich załatwia za darmo, tzn. że nie pobiera żadnych pieniędzy”. Gdzie indziej czytamy: „Wymieniony, jako jednostka wybitnie sfanatyzowana, tryb życia prowadzi zakonny, jest ascetą, jak również nie je mięsa”.

W 1981 r. ks. Sudoł zakończył swoje pracowite, a nade wszystko świątobliwe życie – odszedł do Pana w opinii świętości. W parafii Dzikowiec pracował przez 36 lat. Jego imię noszą zespoły szkół w Wiązownicy i w Dzikowcu. Po 32 latach od jego narodzin dla nieba – podczas inauguracji procesu diecezjalnego w 2014 r. biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz powiedział: „Przez otwarcie procesu beatyfikacyjnego ks. Stanisława Sudoła Opatrzność Boża wydobywa ze wspólnoty Kościoła postać szczególną, nieprzeciętną, wyjątkową”.

20 grudnia 2018 r. na cmentarzu w Dzikowcu odbyła się, na mocy zezwolenia Stolicy Apostolskiej i zgodnie z przepisami prawa polskiego, ekshumacja kandydata na ołtarze. Doczesne szczątki sługi Bożego spoczęły w miejscowym kościele pw. św. Mikołaja Biskupa. Obrzęd jego ponownego pochówku był częścią toczącego się procesu beatyfikacyjnego. Przewodniczył biskup sandomierski.

Każdego roku 19 marca, we wspomnienie odejścia ks. Sudoła do Pana, w Dzikowcu odprawiana jest Msza św., a następnie ma miejsce wykład dotyczący życia i pracy Sługi Bożego. Na placu Zespołu Szkół pod pomnikiem ks. Sudoła składane są kwiaty, a następnie odbywa się okolicznościowa akademia. Przez cały rok w Dzikowcu odbywają się także różnego rodzaju konkursy, spotkania modlitewne o rychłą beatyfikację ks. Sudoła oraz odwiedziny muzeum jemu poświęconego. Dzięki tym inicjatywom piękna postać świątobliwego kapłana jest coraz szerzej znana. Swoje prace w ramach procesu zakończyły już także komisja historyczna i komisja teologów. Po przeanalizowaniu akt i przetłumaczeniu ich na język włoski zostanie zamknięte dochodzenie na etapie diecezjalnym, a dalszy ciąg postępowania procesowego będzie się odbywał w Rzymie, w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Zakończenie procesu na etapie diecezjalnym jest przewidziane na 2 czerwca 2019 r. w Dzikowcu – w 100. rocznicę święceń kapłańskich Sługi Bożego.

Ks. Stanisław Sudoł był człowiekiem i kapłanem żyjącym w pełni wiarą, która była dla niego nie tylko najważniejszym drogowskazem życiowym, ale siłą, radością i nadzieją w licznych cierpieniach. Cały należał do Chrystusa. Modlimy się więc żarliwie, aby został włączony do grona błogosławionych Kościoła.