Odwiedziłem Blinów na Roztoczu Zachodnim i oprócz pięknego krajobrazu zauważyłem pięknie utrzymane krzyże i kapliczki przydrożne. Świadczy to o silnym przywiązaniu do wiary katolickiej. Nie myliłem się,
bo i w budynku szkolnym na ścianach wisiały krzyże: na korytarzach, w izbach lekcyjnych oraz pokoju nauczycielskim i dyrektora. Tu spotkałem proboszcza parafii, ks. kan. Zygmunta Dębickiego.
Ks. Zygmunt był moim przewodnikiem po drewnianej świątyni pw. św. Jana Chrzciciela. Wchodząc do świątyni, w głównym ołtarzu zauważyłem obraz Matki Bożej Bolesnej, który zasłaniał wizerunek św. Jana
Chrzciciela. Ale to przecież okres Wielkiego Postu. W dwu bocznych ołtarzach znajdują się obrazy Serca Pana Jezusa i św. Anny Samotrzeć. Wszystkie ołtarze jaśnieją blaskiem - niedawno zostały odnowione
z użyciem złota karatowego. Konserwatorzy przywrócili piękno figurom św. Piotra i Pawła, którzy jakby czuwają przy głównym ołtarzu. Po renowacji jest też ambona i stacje Drogi Krzyżowej. W niewielkiej
drewnianej świątyni te elementy pozwalają na odczuwanie bliskości Boga, tu modlitwa sięga nieba.
Z historii parafii wynika, że pierwszy kościół wzniesiono w Blinowie w połowie XVIII w., a obecny pochodzi z 1899 r., wybudowany z fundacji Maurycego Zamoyskiego. Parafia jest tu od końca XIX stulecia,
ale filia parafii była już 1782 r. Jest tu obecnie pogranicze diecezji lubelskiej i sandomierskiej, a parafia należała do dekanatów kraśnickiego, zaklikowskiego, a obecnie do zakrzowieckiego. Warto zatrzymać
się nad dziejami miejscowości. Z materiałów archiwalnych wynika, że w 1390 r. Blinów od króla Jagiełły uzyskuje prawo magdeburskie. W 1604 r. Jan Zamoyski nabył miejscowość od Radziwiłłów i włączył do
swej ordynacji. W Blinowie mieszkają osoby, które strzegą miejscowej tradycji i historii. Jedną z nich jest Janina Markut, kierowniczka 5-osobowego zespołu ludowego. Śpiewają w nim panie: Maria i Kazimiera
Kosidło, Kazimiera Kędziora i Katarzyna Tomiło. "Blinowianki" istnieją od 30 lat. Uświetniają imprezy gminne i powiatowe. Poza śpiewem wystawiają widowiska obrzędowe, ale wtedy powiększają skład osobowy.
Przedstawienie Kiszenie kapusty było nagradzane w Annopolu, Tarnogrodzie i Tarnobrzegu. W ich repertuarze są widowiska: Prządki, Szopka królewska, Obróbka kaszy. Od pani Janiny dowiedziałem się o pochodzeniu
nazwy Blinów. Wiąże z tym historia skryta we mgle dziejów. Gdzieś przy ogromnym dole posilano się blinami, czyli plackami kartoflanymi. Ponieważ często używano słowa "blinów", więc i całą wieś tak nazwano.
Ksiądz Proboszcz z dumą podkreśla, że choć we wsi jest biednie, bo są sami rolnicy, to frekwencja w niedzielne Msze św. jest niemal stuprocentowa.
Opowiadanie stoi w samym środku dramatu posłuszeństwa. Samuel przychodzi do Saula z twardym słowem Pana. W tle pozostaje wojna z Amalekitami i nakaz objęcia ich „klątwą” (ḥerem), czyli oddaniem wszystkiego Bogu bez prawa do łupu. Saul zachował to, co wyglądało na rozsądny zysk i pobożny zamiar. W perykopie słychać inne kryterium. Samuel zaczyna od znaku słyszalnego: odgłosu owiec i bydła. Zewnętrzny hałas ujawnia wybór serca. Potem pada zdanie-klucz całego wydarzenia: Pan ma upodobanie w posłuszeństwie. Hebrajskie (šāma‘) znaczy „słuchać” i niesie sens „być posłusznym”. Saul słyszy rozkaz, a układa własne usprawiedliwienia. Chce złożyć ofiarę z najlepszego łupu. Samuel widzi w tym odwrócenie porządku. Ofiara wyrasta z przymierza, a przymierze żyje ze słuchania. Prorok nazywa bunt grzechem wróżbiarstwa, a upór winą bałwochwalstwa. To porównania z obszaru praktyk, które obiecują kontrolę i bezpieczeństwo. Serce upierające się przy swoim planie przenosi tę samą postawę na relację z Bogiem. Na końcu brzmi wyrok: odrzucenie słowa Pana prowadzi do odrzucenia króla. W Izraelu władza królewska pozostaje służbą poddającą się Słowu. Tekst dotyka też religijnej pokusy. Człowiek potrafi mnożyć gesty pobożności, a równocześnie omijać posłuszeństwo. Słowo Boga przenika takie zasłony i wzywa do prostoty serca. W starożytnym kulcie tłuszcz ofiary uchodził za część najcenniejszą. Samuel przypomina, że nawet to, co najlepsze, nie zastąpi słuchania. Posłuszeństwo otwiera drogę błogosławieństwu i chroni przed duchowym rozproszeniem. Samuel nie prowadzi sporu o strategię wojny. On odsłania relację króla z Bogiem, która stoi u źródeł decyzji.
Fragment należy do pieśni o Słudze Pana w części Izajasza powiązanej z końcem niewoli babilońskiej i z rodzącą się odbudową. Słowo „sługa” (’ebed) opisuje kogoś należącego do Boga i posłanego dla innych. Sługa słyszy: „Tyś sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię”. Ciężar spoczywa na chwale Boga. Przymioty posłańca pozostają w tle. Nazwa „Izrael” nadaje postaci rys reprezentanta. Przez niego Pan odsłania sens istnienia swojego ludu. Powołanie „od łona matki” mówi o wyborze, który poprzedza ludzkie plany. Bóg „uformował”, „powołał” i „przywraca” (hebr. qārā’, yāṣar). Pierwsze zadanie dotyczy Jakuba i Izraela. Naród po wygnaniu potrzebuje zebrania, uzdrowienia pamięci i powrotu do przymierza. Potem rozlega się zdanie o poszerzeniu misji: „Ustanowię cię światłością dla pogan”. Brzmi też mocne „to za mało”. To zdanie odsłania miarę Bożej hojności. Widać porządek drogi: odnowa własnego domu i otwarcie na innych. „Poganie” to (goyim), narody żyjące poza Torą. Światłość (’ôr) w Biblii łączy się ze stworzeniem i z prowadzeniem w ciemności. Ona budzi życie, uczy drogi i daje odwagę. Proroctwo prowadzi aż „do krańców ziemi”, więc zbawienie otrzymuje wymiar powszechny. Zwrot „krańce ziemi” pojawia się w Psalmach jako obraz zasięgu panowania Boga. Sługa staje się miejscem, w którym Bóg bywa rozpoznany. Wybranie nabiera kształtu służby. W hebrajskim „zbawienie” (yeshu‘ah) nosi brzmienie bliskie imieniu Jeszua (Yēšûa‘). Tekst pokazuje Boga, który gromadzi swój lud i otwiera go na wszystkie narody, bez przemocy i bez triumfalizmu.
O tym jak ważna jest cisza, modlitwa, jak twórcza może stać się samotność, ubóstwo, czystość i posłuszeństwo Bogu mówił na Jasnej Górze biskup senior Ignacy Dec ze Świdnicy. Przewodniczył Sumie odpustowej w zewnętrzną uroczystość patriarchy Zakonu Paulinów św. Pawła Pustelnika. Obchodzona jest ona zawsze w niedzielę po 15 stycznia, kiedy to w Kościele przypada liturgiczne wspomnienie Świętego Pustelnika i patronalne święto Paulinów.
To dzień radości dzielonej przez zakonników z wszystkimi współpracownikami, zarówno duchownymi, jak i świeckimi, wiernymi objętymi paulińską troską duszpasterską i ewangelizacyjną. Dziś odbędzie się jeszcze specjalne „Pawłowe” nabożeństwo z błogosławieństwem dzieci.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
