Patronat ten ustanowiony został na mocy dekretu prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego, z 24 września 1972 r.

Kolejną ważną rocznicę, 900-lecie pierwszej wyprawy misyjnej biskupa z Bambergu na Pomorze, obchodzić będziemy natomiast w 2024 r. Nasz święty papież Jan Paweł II, w trakcie swego pobytu w Szczecinie, 11 czerwca 1987 r., w bazylice katedralnej św. Jakuba Apostoła odniósł się do postaci św. Ottona z Bambergu, wypowiadając wówczas jakże znamienne słowa: „Niech jego relikwie tu, w tej katedrze, będą otaczane najgłębszą czcią, bo Kościół w Polsce otacza głęboką czcią wszystkich tych, którzy głosili mu Ewangelię, bez względu na to, skąd pochodzili, czy z krajów słowiańskich, czy z Irlandii, czy z krajów germańskich. Przychodzili w imię Chrystusa i przychodzili jako nasi bracia”.

Książę Bolesław Krzywousty był głęboko przekonany o tym, że głównym gwarantem przynależności Pomorza do Polski będzie ewangelizacja tych ziem oraz włączenie ich do kościelnej organizacji polskiej. Z tego powodu począł on usilnie zabiegać o właściwego misjonarza, który podjąłby się tego wyjątkowego zadania. Poszukiwania właściwej osoby trwały aż trzy lata. Jak zaznaczają wszyscy żywociarze bp. Ottona: Mnich z Prüfening, Ebo i Herbord – Bolesław Krzywousty zabiegał o zgodę papieża Kaliksta II na misję chrystianizacyjną na Pomorzu w Stolicy Apostolskiej.

Otton był dobrze znany zarówno w Polsce, jak i na dworze książęcym, dobrze posługiwał się językiem polskim. Był człowiekiem wielce lojalnym, a zarazem zręcznym politycznie. Nie angażował się nigdy w antagonizm polsko-pomorski, ponieważ nie był związany z metropolią magdeburską, knującą często spiski przeciwko Polsce. Wszystkie te walory, a także osobista znajomość Bolesława Krzywoustego z Ottonem wpłynęły na wybór jego osoby jako misjonarza tych ziem. Otton liczył sobie już 60 lat, przyjął propozycję księcia polskiego dotyczącą chrystianizacji Pomorza. Spytał o zgodę papieża Kaliksta II (1119-24) oraz cesarza Henryka V (1105-25). Misja, której się podjął od początku prowadzona była wyłącznie z ramienia księcia polskiego. Podczas wyprawy misyjnej, wielokrotnie podkreślano obszar terenów misyjnych oraz przyszłą ich przynależność do metropolii gnieźnieńskiej.

Niestety nie doczekał się erygowania biskupstwa pomorskiego z katedrą św. Wojciecha w Wolinie przez papieża Innocentego II 14 października 1140 r. Zmarł 30 czerwca 1139 r. i został pochowany 3 lipca w benedyktyńskim opactwie św. Michała k. Bambergu. 10 sierpnia 1189 r. został przyjęty do kanonu świętych. Lud pomorski czci go jako Apostoła Pomorza.