Ks. Tadeusz Ślipko urodził się 18 stycznia 1918 r. w Stratynie na Kresach Wschodnich (obecnie jest to terytorium Ukrainy). 12 października 1939 r. wstąpił do zakonu jezuitów – nowicjatu w Starej Wsi.

W czasie wojny studiował filozofię na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego w Nowym Sączu, a w latach 1944-1948 teologię na Wydziale Teologicznym Towarzystwa Jezusowego „Bobolanum” w Warszawie. Następnie, w latach 1948-1952 studiował socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1952 r. obronił doktorat z teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1973 r. uzyskał habilitację na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej ATK w Warszawie.

Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1947 r. w Starej Wsi z rąk bp. Franciszka Bardy, a śluby wieczyste w Zakonie Jezuitów złożył 2 lutego 1957 r. w Krakowie.

Ks. prof. Ślipko SJ przez 20 lat tuż po wojnie był wykładowcą na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego w Krakowie. Od 1963 r. do 1988 również na Papieskim Wydziale Teologicznym (PAT, obecnie UPJP2).

Od 1965 r. związał się z Akademią Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie do 1988 r. był wykładowcą etyki na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej. W latach 1976-1980 był dziekanem tego wydziału.

Zmarły był autorem wielu książek i publikacji naukowych m.in. „Zarysu etyki ogólnej” jak też „Zarysu etyki szczegółowej”, na których wykształciły się pokolenia polskich etyków i teologów. O jego rozległych zainteresowaniach naukowych świadczą również książki jego autorstwa, m.in. „Etyczny problem samobójstwa” (1970), „Życie i płeć człowieka. Przedmałżeńska etyka seksualna” (1978), „Granice życia. Dylematy współczesnej bioetyki” (1988) „Rozdroża ekologii” (1999).

Oprócz pracy naukowej ks. Ślipko SJ posługiwał w duszpasterstwie jako kaznodzieja i spowiednik, a w latach 1948-1951 był kapelanem Kliniki Neurologicznej w Krakowie.

Zmarły jezuita został uhonorowany m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1973) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979).

Podczas XX Targów Wydawców Katolickich w Warszawie ks. prof. Ślipko został laureatem Nagrody Głównej FENIKS 2014. Otrzymał ją za „imponujący dorobek naukowy, dydaktyczny i organizacyjny, zwłaszcza w czasach wymagających podtrzymywania kruchego kompromisu między władzami Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie a przedstawicielami PRL-u”. Kapituła nagrody uhonorowała go również za opracowanie na nowo koncepcji etyki chrześcijańskiej, nawiązującej do osiągnięć tomizmu, personalizmu i metod racjonalnych. Doceniła także jego rzetelność, sumienność, skromność oraz życzliwość w relacjach międzyludzkich i w pracy badawczej.