Jan Paweł II zapisał się jako święty, który przez całe swoje życie ukazywał człowiekowi Boga. Po zamachu na swoje życie pojechał do sanktuarium w Fatimie, by podziękować za ocalenie życia i modlić się o nawrócenie grzeszników i miłosierdzie dla świata. Przytulając się do krzyża, podczas ostatniej z odprawionych publicznie Dróg Krzyżowych, powierzał Jezusowi cierpienia całej ludzkości. Jedynie Bóg wie, ile dziś zawdzięczamy św. Janowi Pawłowi II w sprawach dotyczących każdego z nas, naszego narodu i świata. W kontekście wydarzeń mających miejsce na Ukrainie nowego znaczenia nabierają słowa papieża z 1992 r. na temat tajemnic fatimskich: „Będziemy się musieli chyba wkrótce przygotować na wielkie doświadczenia, które mogą nawet domagać się narażenia naszego życia i całkowitego poświęcenia się Chrystusowi i za Chrystusa. Może to być złagodzone dzięki waszej i naszej modlitwie, ale nie może być już odwrócone, ponieważ tylko tak może nastąpić rzeczywiste odnowienie Kościoła”.

Jak wspominamy Jana Pawła II dzisiaj? – W dniu, kiedy odszedł do nieba Jan Paweł II, miałem wrażenie, że świat się kończy. Pamiętam tłumy ludzi wierzących i niewierzących, które wchodziły do kościołów na modlitwę. Ludzie się z sobą jednali i byli wtedy tak blisko siebie. Czuliśmy, że odszedł od nas święty człowiek – wspomina Marek z Koluszek i dodaje: – Mam przy sobie modlitwę do św. Jana Pawła II, którą podarowała mi mama i często do niej sięgam.

– Na lekcji religii katecheta puścił nam filmik z przemówieniem papieża Jana Pawła II do młodzieży, wygłoszonym w czasie Światowych Dni Młodzieży. Ja go osobiście nie pamiętam, ale jak na niego patrzyłam i usłyszałam, jak wypowiada słowa: „Nie bójcie się patrzeć na Jezusa”, to tak mną wstrząsnęło, że kiedy wróciłam do domu, to przez cały wieczór wypytywałam rodziców, jaki on był. To była fajna rozmowa, również dla mojego taty, który powiedział, że dawno już nie rozmawiał o religii tak, jak tego wieczoru – mówi z uśmiechem Agnieszka z Bełchatowa.

– Może to dziwnie zabrzmi, ale ja się nawróciłem dzięki Janowi Pawłowi II i również dzięki jego postawie wstąpiłem do seminarium. Widziałem w nim człowieka posłanego przez Boga. Jego modlitwa, rozmowa z ludźmi, przeżywanie Eucharystii, spacer z różańcem w ręku – to wszystko było takie naturalne, a zarazem pełne zanurzenia w Bogu, że do dziś mnie porusza – wspomina ks. Michał. – O moim pokoleniu mówi się, że jest pokoleniem JPII. Bardzo mnie dotknęło to, kiedy ktoś powiedział, że my Polacy nie znamy papieża i tego, co on do nas mówił. Jak to nie znamy? – pomyślałam, przecież uczestniczyliśmy w pielgrzymkach, kiedy był w Polsce i jeździliśmy do Rzymu. Zaczęłam też czytać jego katechezy środowe i doznałam szoku, ponieważ uświadomiłam sobie, że rzeczywiście niewiele znam jego przemyśleń – podkreśla pani Maria z Łodzi.

W 100-letniej historii łódzkiego Kościoła pielgrzymka Jana Pawła II, była bez wątpienia wydarzeniem najważniejszym. Zresztą sam papież powiedział, by Bóg wynagrodził tym, którzy wymyślili w czasie tej podróży do Polski „dzień łódzki”. W kontekście wydarzeń, jakie dziś nas dotykają, warto przypomnieć sobie epizod, mający miejsce podczas spotkania z łódzkimi włókniarkami, skrzętnie przygotowanego przez władze komunistyczne. Niespodziewanie, zupełnie spontanicznie ktoś zaintonował pieśń My chcemy Boga, Panno święta, która, jak pokazał czas, zburzyła mury ideologii, trującej przez lata ludzkie serca i umysły. Dziś ta sama ideologia burzy miasta i wioski Ukrainy, próbując wrócić do Europy. Odpowiedzią niech będzie mocne wołanie: „My chcemy Boga!”.