Wśród wielu osób, które znały osobiście kapelana Solidarności, jest aktorka Halina Łabonarska, która włączała się w oprawę Mszy św. za Ojczyznę odprawianych w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu.

Miał Boga w sercu

– Wtedy na Msze św. za Ojczyznę przychodziło wielu dziennikarzy, aktorów, reżyserów. Dla nas bardzo ważne było to, żeby dawać świadectwo. Później, oczywiście, wielu się wykruszyło – wspomina aktorka. Autentyczną wiarę ks. Jerzego można było dostrzec w całym jego życiu. – Nie trzeba było specjalnych znaków, żeby zrozumieć, że to jest ktoś, kto głęboko w sercu ma ukrytego Pana Boga, że Bóg w jego sercu jest obecny – dodaje.

Kilkanaście lat wcześniej w zupełnie innym miejscu z przyszłym ks. Jerzym spotkał się ks. Jan Zając. Był 1966 r., jednostka wojskowa dla kleryków w Bartoszycach. Do dziś dobrze pamięta życzliwość, z jaką powitał go późniejszy męczennik.

– Po kilku dniach po przyjściu do jednostki przeziębiłem się, miałem gorączkę i zakwalifikowano mnie na izbę chorych. Była ona wspólna dla całego garnizonu, to był duży budynek. Od razu, prawie w drzwiach, przywitał mnie przebywający tam już od 2 dni kleryk Alek. Przedstawił się, spytał, z jakiej jestem jednostki. Okazało się, że z tej samej. Zapytał więc, z jakiego jestem seminarium. Odpowiedziałem, że z krakowskiego, a on – że z prymasowskiego, bo tak wówczas mówili klerycy warszawskiego seminarium – wspomina ks. Zając.

Różaniec z błogosławionym

Towarzysz koszarowego lazaretu wywarł na kl. Janie wyjątkowo pozytywne wrażenie. – Był bardzo koleżeński, rozmowny i energiczny, a przy tym głęboko uduchowiony. Ponieważ był październik, zaproponował wspólne odmawianie Różańca. Siedzieliśmy na swoich łóżkach zwróceni twarzą do siebie i zaczęliśmy modlitwę. Ja szukałem w kieszonce swojego różańca, a on niczego nie szukał, tylko chwycił się za palec, na którym miał obrączkę z dziesiątką różańca. Później wyjaśnił mi, że był to dar prymasa Wyszyńskiego dla kleryków idących do wojska – opowiada ks. Zając.

Ponieważ byli w różnych pododdziałach, po opuszczeniu izby chorych nie mieli już wielu okazji do spotkań i rozmów. Kleryka Zająca dochodziły tylko słuchy, że kl. Alek wywalczył u swoich dowódców możliwość wspólnej modlitwy w czasie odpoczynku. Jego odwaga budziła podziw wśród innych kleryków. Ale nie była to jedyna cecha, którą zjednywał sobie ludzi.

Zatroskany o drugiego

– Ksiądz Jerzy interesował się drugim człowiekiem – opowiada dr Anna Gręziak, lekarka, zaangażowana w działalność Solidarności. Choć ks. Jerzy wiedział, że jest lekarką, nigdy nie mówił jej o swoich problemach zdrowotnych. – Zawsze prosił o to, żeby kogoś wesprzeć, komuś pomóc, ale nigdy nie chodziło o jego sprawy – wspomina.

Szczególnie zapisało jej się w pamięci ostatnie spotkanie z ks. Jerzym w październiku 1984 r. – Powiedział do mnie: „Teraz będziecie musieli działać nieco inaczej. Najważniejsze jest tworzenie wspólnot, żeby ludzie się znali, żeby byli sobie życzliwi i żeby wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w zakładach pracy, na klatkach schodowych – wszędzie. Żebyście stanowili jedność, żeby były między ludźmi więzy”. Słowa te mam głęboko w sercu i traktuję je jako jego testament – podkreśla dr Gręziak.

Ciągle pomaga

Obecność ks. Jerzego nie skończyła się w chwili jego śmierci. Przejawia się nieustannie w życiu tych, którzy proszą go o wstawiennictwo. Tak było m.in. w przypadku najmłodszego syna Haliny Łabonarskiej, który w wieku 2 lat bardzo poważnie zachorował, był umierający.

– Wydawało się, że dla Tomka nie ma już ratunku. Rozpoczęliśmy szturm modlitewny – opowiada aktorka. Przyjaciółka, Teresa Pastuszka-Kowalska, twórczyni pomnika ks. Jerzego przed kościołem na Żoliborzu, ofiarowała jej popiersie ks. Jerzego. Wtedy była w trakcie pracy właśnie nad żoliborskim pomnikiem. Usłyszała wewnętrzny głos ks. Jerzego, który powiedział jej, że Tomek będzie żył, ale zdrowienie trochę potrwa. – Pojechaliśmy zaraz do Centrum Zdrowia Dziecka, gdzie leżał nasz umierający synek, i okazało się, że mimo tego dramatycznego stanu wszystko się zmieniło z dnia na dzień. Zaczął wracać do zdrowia. Ten cud wymodlił nam ks. Jerzy – podkreśla Łabonarska.

Zobowiązanie na pokolenia

Duchowe dziedzictwo bł. ks. Jerzego pielęgnowane jest nie tylko w żoliborskim sanktuarium. Żyje nim cała Polska, czego przykładem był I Kongres bł. ks. Popiełuszki, zorganizowany na Jasnej Górze przy współudziale związanej z Niedzielą Fundacji Instytut Mediów. Zgromadził kapłanów zasłużonych dla Solidarności, świadków życia i działalności duszpasterskiej ks. Jerzego, historyków, dziennikarzy reprezentujących wiele środowisk. Zwieńczeniem debat było podpisanie Karty Kongresu bł. ks. Jerzego, która zobowiązuje uczestników do promowania jego nauczania.