W rozdziałach 12. i 13. Listu do Rzymian św. Paweł przedstawia obowiązki chrześcijan – zasady codziennego postępowania, które odpowiadają godności Chrystusowego wezwania. Podkreśla szczególnie rolę miłości i pokory jako dwóch cnót, które czynią z życia chrześcijanina nieustanną ofiarę – ofiarę Bogu przyjemną (por. Rz 12, 1). Uczniowie Jezusa żyją wprawdzie w świecie, jednak w swoim postępowaniu powinni się kierować nie porządkiem „ziemskim”, ale porządkiem nadprzyrodzonym, a tym samym wskazywać, że ich powołanie wykracza poza ramy doczesności. Mają oni przede wszystkim rozpoznawać wolę Bożą, a nie dostosowywać się do logiki narzucanej przez „ten świat”.

Chrześcijanie są dziećmi światłości i w konsekwencji powinni odrzucać uczynki ciemności, tzn. wszelkie formy zła i przewrotności. Dotyczy to szczególnie relacji z bliźnimi, o czym pisze św. Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu. „Światłość” chrześcijan – czyli postępowanie zgodnie z Bożą wolą – staje się szczególnie widoczna właśnie na płaszczyźnie relacji braterskich. Miłość stanowi tutaj kluczowy punkt odniesienia, jedyne w istocie zobowiązanie prawdziwie chrześcijańskiego postępowania. Jest ona fundamentalną powinnością, z której jak ze źródła wypływają wszystkie inne; w niej znajdują swoje uzasadnienie i dopełnienie. Święty Paweł wskazuje, że miłość stanowi ukoronowanie Dekalogu. Ten, kto kieruje się miłością wobec bliźnich, streszcza w swoim postępowaniu wszystkie przykazania, ponieważ to właśnie ona stanowi ich najgłębszą treść.

Te refleksje prowadzą św. Pawła do najważniejszego stwierdzenia, które podsumowuje wszystkie dotychczasowe rozważania: „Miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa”. Miłość, jako konstytucyjna i życiodajna zasada Nowego Przymierza zawartego przez Chrystusa, syntetyzuje wszystkie wymagania życia chrześcijańskiego, także te, które wynikają ze Starego Przymierza. Prawo, o którym pisze św. Paweł, należy rozumieć kolektywnie jako całość przepisów przekazanych w Pięcioksięgu przez Mojżesza. „Kresem Prawa jest Chrystus” – czytamy w innym miejscu Listu do Rzymian (10, 4). Chrystus jest zatem celem i doskonałym wypełnieniem Prawa. Z tego względu miłość, która naznaczyła całą egzystencję Chrystusa i dynamikę Jego zbawczej misji aż po krzyż, staje się celem i wypełnieniem tegoż Prawa. Miłość rozumiana jest tutaj w sensie chrystologicznym jako naśladowanie Chrystusa, szczególnie w tajemnicy paschalnej. Tak pojęta miłość zostaje przez św. Pawła ogłoszona podstawową normą życia chrześcijańskiego, która dopełnia i jednocześnie przekracza wszystkie szczegółowe wymagania. Chrześcijanin, wiernie krocząc za swoim Mistrzem, podąża we właściwym kierunku – do pełni życia, która wyraża się w komunii z Bogiem i we wspólnocie z siostrami i braćmi. Wymagania moralne nie zostają zniesione, ale są uporządkowane i podporządkowane czystej Miłości, której na imię Jezus Chrystus.