Uroczystości odbyły się w katedrze wrocławskiej, wzięło w nich udział wielu kapłanów, sióstr zakonnych i wiernych z różnych stron archidiecezji. – Jesteśmy jednym Kościołem. Wspólnie mu służymy sprawując różne urzędy, posługi, jakie są do życia Kościoła potrzebne – mówił arcybiskup, wyrażając wdzięczność wobec diecezjan i radość z nowych posługujących. Metropolita wręczył także dwóm osobom zasłużonym dla archidiecezji wrocławskiej medale św. Jadwigi Śląskiej. Otrzymali je s. Dorota Zamojska, która przez ostatnie lata pełniła funkcję diecezjalnej referentki zakonnej i Tadeusz Rajter z parafii św. Jacka we Wrocławiu.

W homilii bp Maciej Małyga przywołał obraz płaszcza, który wielokrotnie pojawia się na kartach Pisma Świętego. – Prostokątny kawałek materiału, ale wiąże się z nim wiele biblijnych historii – zaznaczał. To m.in. historia Eliasza i Elizeusza – prorok narzuca na Elizeusza swój płaszcz i ten gest sprawia, że Elizeusz poświęca swoje życie Bogu. Jonatan przekazuje płaszcz Dawidowi jako znak przyjaźni i królewskiej gościnności. Booz rozciąga płaszcz nad znajdującą się w trudnej sytuacji Rut, biorąc ją w opiekę, ofiarując godność i miłość. Obraz płaszcza możemy odnaleźć także w ewangelicznym opisie chorej kobiety, która chce dotknąć płaszcza Jezusa, by zostać uzdrowioną. Biskup Maciej podkreślał, że każdy jest wezwany, aby rozciągnąć swój płaszcz nad bliźnim: – Każdy zgodnie ze swoim powołaniem i charyzmatem, jaki otrzymał w Kościele. Jak Eliasz i Elizeusz, czyli rozeznać charyzmat i wezwać do misji. Podarować przyjaźń i godność, jak Jonatan i Dawid. Otoczyć opieką i kochać jak Booz i Rut. Podnieść z poniżenia i zawrzeć przymierze, jak Bóg wobec Izraela. Leczyć i dawać nadzieję, jak Pan Jezus i cierpiąca kobieta. Taki jest Kościół, takie są nasze zadania.

– Przez Kościół Bóg rozciąga nad nami swój płaszcz dzięki sakramentom i Słowu. Każdy z nas jest w roli przyjmującego płaszcz od drugiego w naszych rodzinach, w naszych parafiach, w naszych wspólnotach zakonnych. Ale też każdy ma jakiś płaszcz, którym może okryć bliźniego – tłumaczył hierarcha. Przekonywał, że nie warto otulać się samemu w ten płaszcz, zmieniając się w kokon, gdzie nie ma życia, a jest tylko samotność. – Jak podkreśla św. Paweł, żyjemy dla Chrystusa i dla siebie nawzajem. Każdy ma jakiś charyzmat, talent, jakieś posiadłości materialne, jakieś skarby duchowe. Płaszcz, który mamy rozciągać nad sobą nawzajem, nad innymi, tak jak Pan zrobił to dla nas.