Z niedobrze wróżącej mgły wolno wyłania się obraz przyszłorocznej kampanii prezydenckiej. Mamy więc kandydatów o różnym ciężarze gatunkowym. Wszystkich, oczywiście, zweryfikuje ustawowy wymóg zebrania 100 tys. podpisów pod każdą kandydaturą – tylko wtedy kandydat zostanie zarejestrowany przez Państwową Komisję Wyborczą. Zacznę więc od kandydatów prezentujących „najlżejszą potencjalnie wagę”. Oto swój zamiar kandydowania na urząd prezydenta RP zgłosił poseł Marek Jakubiak. W poprzednich wyborach głosowało na niego niespełna 40 tys. osób, a więc o kilkadziesiąt tysięcy mniej od liczby zebranych na niego podpisów. W czasie Marszu Niepodległości w Warszawie obserwowałem, jak wokół p. Jakubiaka zgromadziła się grupka zaledwie kilkudziesięciu osób. W tym czasie spod gmachu PAST-y ruszył ponad 1000-osobowy tłum sympatyków i uczestników Ruchu Obrony Polaków. Ot, miara realnych działań. Sympatyczny poseł Jakubiak na pewno wprowadzi do kampanii wyborczej sporo ożywienia, jednak tylko jako zagończyk wagi lekkiej (jak mówią liczby). Swoje aspiracje po cichu uskutecznia też prezydent Siemianowic Śląskich p. Rafał Piech – tu jednak może być spory kłopot z zebraniem wymaganej liczby podpisów. Lider partyjki Polska Jest Jedna nie zdobył ani ogólnopolskiej rozpoznawalności, ani też nie zasłynął do tej pory ciekawymi propozycjami politycznymi. W tej grupie sytuuję także potencjalną kandydaturę doktora ekonomii i – w pewnym momencie – ciekawego analityka polskiej rzeczywistości dr. Artura Bartoszewicza. Do tej klasy kandydatów może doszlusować niedługo p. Marianna Schreiber. Oczywiście, nie zatrzyma to wysypu coraz to bardziej egzotycznych kandydatur; mam nadzieję, że bariera 100 tys. podpisów znacznie to grono zredukuje. W klasie „krążowników klasy średniej” wystartuje przewodniczący Konfederacji – Sławomir Mentzen. Tu, niestety, spodziewam się, że wynik będzie o wiele niższy niż aktualne poparcie Konfederacji. Nie przewiduję, aby jej kandydat przekroczył 8% finalnego poparcia. W tej okolicy mogą plasować się też notowania obecnego marszałka Sejmu – p. Szymona Hołowni, który tym razem postanowił wystartować jako „kandydat niezależny”. Jego poparcie znajduje się już na wyraźnie opadającej linii i zapewne także nie przekroczy 8%. Nie wiadomo, czy po kolejną porażkę w kolejce ustawi się też obecny minister obrony narodowej i nominalny lider PSL p. Władysław Kosiniak-Kamysz, ale i on nie może liczyć na przekroczenie 8% poparcia. Być może w tej samej kategorii wystartuje kandydatka lewicy Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, obecnie piastująca funkcję ministra pracy i spraw socjalnych w rządzie Donalda Tuska. Ona nawet nie może pomarzyć o poparciu większym niż kilka procent . To tyle, jeśli zastanawiamy się nad tym, kto może zaznaczyć swoją obecność w prezydenckim wyścigu, ale nie ma szans na drugą turę wyborów.

Teraz pora na zajęcie się głównymi aktorami nadchodzących wyborów. Po wygraniu przez Donalda Trumpa wyborów w USA stało się jasne, że w polskich wyborach nie wystartuje Donald Tusk. Jego relacje z nową administracją USA już są fatalne, a im bliżej stycznia przyszłego roku, tym będzie gorzej. Zamiast Tuska wystartuje zapewne Rafał Trzaskowski, trwają jednak przygotowania do urządzanego pod publiczkę spektaklu konkurowania o nominację PO między nim i Radosławem Sikorskim. Z informacji osób zorientowanych w sprawie szanse na nominację Sikorskiego są raczej nikłe i znów – tak jak w przypadku konkurowania z Bronisławem Komorowskim – przyjdzie mu odgrywać w tym widowisku rolę zająca. Sam Trzaskowski ma wiele wad, a ostatnia jego batalia z krzyżami na pewno nie przysporzyła mu popularności.

Ze strony najpoważniejszego rywala PO, czyli PiS, nadbiegają wieści, że najbliższy nominacji jest Przemysław Czarnek, pewne szanse mają jeszcze szef IPN Karol Nawrocki i dynamiczny Dominik Tarczyński. Kandydat PiS jest, oczywiście, naturalnym kandydatem do drugiej tury, w której prawdopodobnie zmierzy się z kandydatem PO.

Czy to już wszystko? Prawdopodobnie tak, choć pozostaje jeszcze nadzieja na kandydata niezależnego, który klasą, erudycją, kulturą osobistą, charakterem i patriotyzmem bije na głowę wszystkich wymienionych. Byłby to niezależny kandydat reprezentujący wszystko to, czego brakuje czynnym politykom. Życzę nam wszystkim, obyśmy mogli bez obrzydzenia, z przekonaniem, nie wybierając „mniejszego zła”, tylko proste dobro, oddać nasze głosy w tej jednej z najważniejszych w najnowszych dziejach naszej ojczyzny elekcji.