15 czerwca w kościele parafialnym pw. św. Mikołaja w Dąbiu n. Nerem jubileusz 50-lecia kapłaństwa obchodził proboszcz ks. prał. Kazimierz Lipiński. Z tej okazji do parafii
przybyło bardzo wielu gości, wiernych oraz kapłanów z bp. Romanem Andrzejewskim i wikariuszem biskupim na rejon koniński - ks. inf. Antonim Łassą. Nie zabrakło przyjaciół Księdza
Proboszcza.
Jednocześnie odbywała się uroczystość jubileuszu zawarcia sakramentu małżeństwa przez 26 par obchodzących 50-i 20-lecie swych związków.
Ks. prał. Kazimierz Lipiński urodził się w 1928 r. Po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego, w 1953 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Rozpoczął pracę najpierw jako
prefekt w szkołach, następnie był kapelanem w szpitalu we Włocławku, pracował też jako wikariusz w różnych parafiach, m.in. w Zduńskiej Woli i Kaliszu.
W 1967 r. został proboszczem parafii pw. św. Mikołaja w Dąbiu n. Nerem. Był proboszczem o najdłuższym stażu pracy w diecezji włocławskiej na przestrzeni
ostatnich 100 lat. W ostatnim czasie odszedł na emeryturę.
Podczas Mszy św. okolicznościowe kazanie wygłosił bp R. Andrzejewski. Kaznodzieja podkreślił znaczenie sakramentu kapłaństwa i małżeństwa i nawiązał do swych osobistych kontaktów
z Księdzem Prałatem, z którym - jako wychowawcą - spotkał się będąc alumnem Niższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Bp R. Andrzejewski w pięknych słowach
nakreślił sylwetkę ks. prał. Lipińskiego, mówił też o umiłowaniu przez niego pracy z chórami i zdolnościach muzycznych: "Zdarzało się, że Ksiądz Proboszcz sam zasiadał
za klawiaturą organów i uświetniał nabożeństwa".
Jako gospodarz parafii, ks. prał. K. Lipiński uczynił dla niej wiele dobrego. Nieustannie dbał o wygląd świątyni i stan innych obiektów parafialnych. W latach 80.
XX w. doprowadził do wybudowania dwóch sal katechetycznych w miejscowościach Tarnówka Dąbska i Karszewo. Teraz odprawiane tam są niedzielne Msze św. dla okolicznych wiernych.
Do najważniejszych prac przeprowadzonych przez Księdza Proboszcza zaliczyć należy m. in.: malowanie wnętrza kościoła i położenie w nim posadzki, malowanie i złocenie
ołtarza głównego, budowę marmurowego ołtarza soborowego, ambonki i ołtarzy bocznych, przebudowę organów, wykonanie ławek i jesionowej boazerii oraz konfesjonałów stałych i przenośnych,
wymianę instalacji elektrycznej, zainstalowanie ogrzewania elektrycznego w kościele, wymianę pokrycia dachu na blachę miedzianą, położenie tynków zewnętrznych, wyłożenie kostką brukową terenów
wokół kościoła i wiele innych prac, których z uwagi na brak miejsca nie da się wymienić. Jednak wspomnieć trzeba o wybudowaniu na cmentarzu parafialnym kaplicy pogrzebowej
o wysokim standardzie.
Na zakończenie uroczystości Ksiądz Jubilat dziękował wszystkim, którzy zorganizowali i przybyli na uroczystość, dziękował za doznane od parafian dobro i wszystkie
ciepłe słowa, które usłyszał: "Cieszy mnie, że nie było to wyreżyserowane, a płynęło z głębi serca, spontanicznie".
Po Mszy św. ks. prał. K. Lipiński, jako pierwszy z obywateli miasta Dąbia, został odznaczony przez Towarzystwo Przyjaciół Miasta Dąbia i Radę Miejską medalem "Civitati bene meritus",
co znaczy "Dobrze zasłużony społeczeństwu, miastu, gminie". Otrzymał też obraz przedstawiający jego patrona - św. Kazimierza Królewicza. Liczne delegacje obdarowały Księdza Jubilata upominkami i bukietami
kwiatów.
Pwt 30 należy do finału mów Mojżesza na stepach Moabu, tuż przed wejściem Izraela do ziemi danej ojcom. Księga ma kształt testamentu i zarazem publicznej umowy ludu z Bogiem, sformułowanej w języku przepisów, błogosławieństw i przekleństw. Powtarza się słowo „dziś” (hajjôm). Ono stawia słuchacza w chwili decyzji, bez odsuwania jej na później. Po ostrych przestrogach o odejściu od Pana pada kolejne zdanie niezwykle mocne. „Kładę dziś przed tobą” dwie drogi. Słownictwo jest parzyste: życie i dobro (hebr. ḥajjîm / ṭôb), śmierć i zło (māwet / rā‘), błogosławieństwo i przekleństwo (bĕrākāh / qĕlālāh). Mojżesz mówi jak świadek w traktacie. Wzywa niebo i ziemię jako świadków. Tak brzmiały formuły dawnych układów, w których kosmos „słyszał” zobowiązania. Wybór życia otrzymuje treść bardzo trzeźwą. Oznacza miłość do Pana rozumianą jako wierność, chodzenie Jego drogami, słuchanie Jego głosu i przylgnięcie do Niego (dābaq). Odwrócenie się rodzi kult obcych bogów i kończy się utratą ziemi oraz rozpadem wspólnoty. Brzmi też zdanie, które streszcza całą duchowość Deuteronomium: „On jest twoim życiem i długim trwaniem”. Wersety łączą moralność z historią rodu. Wierność nie zostaje zamknięta w prywatnym świecie. Ona niesie skutki dla potomstwa i dla przyszłości kraju. Ireneusz z Lyonu, broniąc trwałości Dekalogu, przywołuje te słowa Mojżesza i podkreśla, że przyjście Chrystusa daje „rozszerzenie i wzrost”, bez unieważnienia przykazań (AH IV,16).
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Katedralne spotkanie rekolekcyjne Arena Młodych 2026
Od Środy Popielcowej – już po raz kolejny – w Archidiecezji łódzkiej trwają rekolekcje wielkopostne dla młodzieży w ramach wydarzenia ewangelizacyjnego Arena Młodych. Tegorocznym tematem Areny jest przypowieść Jezusa o robotnikach w winnicy (Mt 20. 1-16).
W pierwszym dniu rekolekcji (w środę popielcową 18 lutego) – spotkania dla młodych odbyły się w szkołach na terenie całej diecezji, a dziś młodzi wraz ze swoimi katechetami zostali zaproszeni do wcześniej wyznaczonych świątyń w: Łodzi, Aleksandrowie Łódzkim, Bełchatowie, Brzezinach, Piotrkowie Trybunalskim, Tomaszowie Mazowieckim, Poddębicach, aby tam przez słuchanie Słowa Bożego, świadectwo życia, adorację Najświętszego Sakramentu i Sakrament Pokuty umocnić swoją przyjaźń z Jezusem - Dobrym Pasterzem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
