Choć w uczelnianych aulach przebrzmiały już dostojne melodie hymnu "Gaude Mater Polonia", a studencka brać spragniona wiedzy i realizacji swoich pragnień niczym rzeka wylała się na akademickie korytarze, to jednak wielu z nich zapragnęło uczestniczyć w międzyuczelnianej inauguracji nowego roku zdobywania wiedzy oraz pogłębiania duchowej formacji. 17 października, o godz. 19.00 wszystkich przybyłych do kościoła pw. św. Tomasza Apostoła w Sosnowcu-Pogoni powitał diecezjalny duszpasterz studentów, ks. dr Paweł Sobierajski. Zaraz potem rozpoczął się wykład inauguracyjny nt. "U źródeł zachwytu, czyli z dziejów człowieczego patrzenia w niebo", który wygłosił dr Jacek Kurek - historyk, pracownik naukowy Uniwersytetu Śląskiego. Studenci oraz nauczyciele uczestniczyli również w uroczystej Eucharystii pod przewodnictwem ordynariusza sosnowieckiego, bp. Adama Śmigielskiego SDB, a po niej w agapie.

Dr Jacek Kurek w swoim wystąpieniu pobudził do głębokiej refleksji na temat miejsca pamięci w ludzkim życiu. "Należałoby zastanawiać się nad tym, jakie są perspektywy dla człowieka w mieście pozbawionym pamięci. Teraz, gdy w tak trudnej aurze rozpoczyna się wiek XXI, pamięć należy do wartości najbardziej zagrożonych. Czyż nie to jest jednym z najważniejszych celów takich spotkań jak nasze, by pozwolić żyć pamięci, by po prostu nie zapomnieć, jakie miejsce w nas ma przeszłość. Należy zrobić wszystko, by pamięć przeszłości ochronić. (...) Wszystko bowiem, czym jesteśmy, bierze się z przeszłości. Ucieczka przed nią lub zapomnienie musi nieuchronnie oznaczać kres" - przekonywał Prelegent.

Znaczącą część wykładu inauguracyjnego stanowiło rozważanie tego, co w świecie najwyższe, "gdyż to, co wysoko, od zarania dziejów było dla człowieka przedsionkiem tajemnicy, drogą do Boga, Jego mieszkaniem albo nawet Nim samym". Dr Kurek zwrócił szczególną uwagę na znaczenie i miejsce, jakie w symbolice zajmuje wieża. "Była symbolem suwerennego państwa, królewskiego majestatu, w końcu świadectwem potęgi możnych tego świata, umocnieniem ich autorytetu. Ale stawała się też ostatnim ratunkiem i ostrzeżeniem przed nadciągającym wrogiem". Jedno jest pewne: wieża wpisana jest w krajobraz ludzkiej duszy. "I tam, gdzie jest Europa, tam ludzie żyją w cieniu wież". Są wśród nich strzeliste wieże kościołów, katedr, synagog i minaretów, ratuszy, wieże w postaci stalowych konstrukcji górniczych szybów, tak bliskie mieszkańcom Śląska i Zagłębia, wieże tzw. drapaczy chmur, których obrazem w ostatnim czasie zostaliśmy przytłoczeni. Ruiny dwóch wież stały się symbolem czasów obecnych, a także obrazem naszego lęku.

Niewątpliwie w każdym z nas ukryte jest pragnienie patrzenia w niebo, pokonywania przestrzeni fizycznej i duchowej, wspinania się po to, by być wyżej, by zobaczyć więcej. "Dziś bardziej już wiemy, że gdy wieże stoją, każąc patrzeć w niebo, to człowiek odczuwa bezpieczną czaszę nad sobą, a gdy już nie można patrzeć w górę, to znaczy, że stoi na ruinach" - zakończył Prelegent.