„W 2. roku pontyfikatu Benedykta XVI, w 15. roku istnienia diecezji bielsko-żywieckiej kierowanej od początku przez J. E. Tadeusza Rakoczego, gdy dziekanem dekanatu radziechowskiego był ks. Proboszcz z Cięciny, a parafii przewodził rok 14 (...) po 28 latach od wmurowania kamienia węgielnego przez ks. kard. Karola Wojtyłę, po 20 latach od poświęcenia tego Domu Bożego przez ks. kard. Franciszka Macharskiego, po 15 latach od śmierci budowniczego ks. Tadeusza Masnego przy ofiarnym zaangażowaniu większości parafian (...) kościół do konsekracji oddano. W wigilię uroczystości Przemienienia Pańskiego, w sobotę 5 sierpnia 2006 Roku Pańskiego, J. E. Ksiądz Biskup Tadeusz Rakoczy świątynię tę konsekrował przy licznym udziale duchowieństwa i wiernych Bogu na chwałę”. Takiej treści akt konsekracyjny wmurował Ksiądz Biskup w mury kościoła na zakończenie uroczystości konsekracji kościoła Przemienienia Pańskiego w Cięcinie.
Mszę św. konsekracyjną Ksiądz Biskup celebrował razem z 20 kapłanami w obecności parafian i przedstawicieli różnych środowisk parafii i gminy.
- Dziękujemy Bogu i ludziom za to, że dziś ten słynny na Żywiecczyźnie i poza nią kościół możemy konsekrować, a równocześnie ożywić budowanie duchowego Kościoła, którym jesteśmy my, ludzie ochrzczeni żyjący teraz, i będą nim ci, którzy to wielkie dziedzictwo duchowe i materialne przyjmą po nas” - mówił w homilii bp Tadeusz Rakoczy. Kaznodzieja przypomniał także bogatą historię powstawania nowego kościoła w Cięcinie oraz wskazał na rolę, jaką w dzisiejszym świecie pełni obecność świątyni w życiu społeczeństwa. Podczas obrzędu konsekracji w mensę nowego ołtarza wmurowano relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
W procesji ofiarnej przedstawiciele parafii przynieśli do ołtarza m.in. dokumentację związaną z budową kościoła, a także ufundowane przez samorząd gminy Węgierska Górka ornaty.
Uroczystość konsekracyjna była zwieńczeniem wysiłków wykończenia wnętrza kościoła. W ostatnich latach w świątyni zainstalowano stacje drogi krzyżowej i witraże zdobiące nawy boczne, zbudowano 34-głosowe organy ufundowane z okazji Roku Jubileuszowego. W tym roku przebudowano prezbiterium, w którym znalazła się mozaika ze sceną przemienienia oraz marmurowa mensa ołtarza i ambonki.
Fragment należy do pieśni o Słudze Pana w części Izajasza powiązanej z końcem niewoli babilońskiej i z rodzącą się odbudową. Słowo „sługa” (’ebed) opisuje kogoś należącego do Boga i posłanego dla innych. Sługa słyszy: „Tyś sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię”. Ciężar spoczywa na chwale Boga. Przymioty posłańca pozostają w tle. Nazwa „Izrael” nadaje postaci rys reprezentanta. Przez niego Pan odsłania sens istnienia swojego ludu. Powołanie „od łona matki” mówi o wyborze, który poprzedza ludzkie plany. Bóg „uformował”, „powołał” i „przywraca” (hebr. qārā’, yāṣar). Pierwsze zadanie dotyczy Jakuba i Izraela. Naród po wygnaniu potrzebuje zebrania, uzdrowienia pamięci i powrotu do przymierza. Potem rozlega się zdanie o poszerzeniu misji: „Ustanowię cię światłością dla pogan”. Brzmi też mocne „to za mało”. To zdanie odsłania miarę Bożej hojności. Widać porządek drogi: odnowa własnego domu i otwarcie na innych. „Poganie” to (goyim), narody żyjące poza Torą. Światłość (’ôr) w Biblii łączy się ze stworzeniem i z prowadzeniem w ciemności. Ona budzi życie, uczy drogi i daje odwagę. Proroctwo prowadzi aż „do krańców ziemi”, więc zbawienie otrzymuje wymiar powszechny. Zwrot „krańce ziemi” pojawia się w Psalmach jako obraz zasięgu panowania Boga. Sługa staje się miejscem, w którym Bóg bywa rozpoznany. Wybranie nabiera kształtu służby. W hebrajskim „zbawienie” (yeshu‘ah) nosi brzmienie bliskie imieniu Jeszua (Yēšûa‘). Tekst pokazuje Boga, który gromadzi swój lud i otwiera go na wszystkie narody, bez przemocy i bez triumfalizmu.
Ta książka powstała, aby pokazać, że Boża wola nie jest alternatywą dla szczęścia, ale jedyną drogą do niego – mówi Arkadiusz Łodziewski z Gorzowa Wlkp. autor bestsellerowych "Bożych poradników". Niedawno powstała jego najnowsza, siódma publikacja.
Kamil Krasowski: O czym są i jak powstają Twoje książki?
Jan Paweł II w Dolomitach z towarzyszami górskich wypraw: żandarm Egildo Biocca, ks. Stanisław Dziwisz i Angelo Gugel
Przez cały pontyfikat Jana Pawła II był „cieniem” Papieża - stał tuż obok niego, zawsze do dyspozycji, gdy zachodziła taka potrzeba. To Włoch z regionu Veneto Angelo Gugel. Na niezliczonej ilości zdjęć przy Ojcu Świętym widzimy tego dystyngowanego, elegancko ubranego mężczyznę, który pełnił funkcję papieskiego „aiutante di camera”, czyli kamerdynera, adiutanta.
Gugel towarzyszył Papieżowi podczas różnorodnych uroczystości i audiencji, w podróżach apostolskich ale także w chwilach odpoczynku zarówno w papieskim apartamencie jak i na wakacjach w Castel Gandolfo i w górach. Do historii przeszło jego zdjęcie na białym papieskim jeepie, gdy 13 maja 1981 r. podtrzymuje upadającego po zamachu Jana Pawła II.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
