W bieszczadzkiej parafii Zagórz znajduje się łaskami słynący obraz Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, którego kult w tym miejscu prawdopodobnie sięga XV wieku, a nawet czasów wcześniejszych. Różnym mianem obdarzano przez wieki zagórski Obraz, nazywając Maryję na nim przedstawioną: Królową Polski, Boską Panią Zagórską, Władczynią Bieszczad, Matką Boską Łaskawą, Najświętszą Maryją Panną Zwiastowania, lub po prostu Matką Boską Zagórską. W niedługim czasie (1 lipca) rzeczony Obraz ma zostać ukoronowany pod tytułem: Matki Nowego Życia. W związku z powyższym w ramach przygotowań do koronacji (te odbywają się w zagórskiej parafii w każdą pierwszą sobotę miesiąca) warto postawić sobie pytanie: jaką treść teologiczną niesie z sobą ten nowy tytuł?
Szukając odpowiedzi warto sięgnąć najpierw do teologii biblijnej. Wczytując się w natchnione teksty możemy wyrażenie „nowe Życie” odczytać w czworakim znaczeniu: 1) Jezus siebie nazywa Życiem (np. J 11,25; 14,6); 2) On daje prawdziwe życie - czyli życie łaski Bożej (np. J 6, 27-58; 8,12; 10,10); 3) chrześcijanin jest zobowiązany do nowej egzystencji - czyli nowego życia w Chrystusie opartego o Jego przykazania (Rz 6,3; Rz 6, 10n; 12,47-50); 4) nowe życie to życie wieczne w niebie (1 Kor 15,54n), gdzie będziemy oglądać Boga takim, jakim jest (l J 3,2), „twarzą w twarz” (l Kor 13,12). Myślę, że w powyższym czworakim znaczeniu, możemy odkryte treści przypisać do maryjnego tytułu Matka Nowego Życia.
Matka Nowego Życia to przede wszystkim Matka Tego, który nazywał siebie „Życiem”. Stąd Matka Nowego Życia to Matka Boża. Prawda o Bożym Macierzyństwie Maryi (dogmat soboru Efeskiego 431 r.) należy do podstawowych i najważniejszych prawd maryjnych naszego Kościoła. W Nowym Testamencie znajdziemy wiele tekstów potwierdzających ową prawdę, które z racji ograniczeń edytorskich musimy pominąć, koncentrując się na najważniejszym - tj. scenie Zwiastowania (Łk 1, 26-35). Myślę, że każdy z nas zna jej treść doskonale. Zwróćmy uwagę tylko na kilka szczególnych momentów. Anioł zapowiada Maryi, że pocznie i porodzi Syna, który będzie nazwany „Synem Najwyższego”. Maryja wyraża pewne wątpliwości dotyczące sposobu zostania matką, przy równoczesnym Jej pragnieniu pozostania dziewicą. Anioł wyjaśnia, że stanie się to dzięki Duchowi Świętemu i mocy Najwyższego, stąd Jej Dziecko nie będzie zwyczajnym synem ludzkim, ale będzie Synem Bożym. Po takich wyjaśnieniach Maryja wyraża swoją zgodę: „Niech mi się stanie według twego słowa”. Z chwilą wypowiedzenia tych słów, w Jej Dziewiczym łonie Syn Boży przyjmuje naszą ludzką naturę. Właśnie ten moment, widziany oczyma artysty został uwieczniony na cudownym obrazie Zwiastowania z zagórskiego kościoła. Widzimy Maryję w postaci stojącej, lekko zwróconej w stronę anioła, który komunikuje Jej Bożą wolę. Lekko nad głową anioła znajduje się małe wyobrażenie Boga Ojca, od którego w stronę Maryi płyną promienie, mogące symbolizować moc Bożą, Jego łaskę, a zwłaszcza łaskę niestworzoną, czyli Ducha Świętego. Uważny obserwator zauważy na tej „drodze z promieni” postać malutkiego Dzieciątka, które zbliża się do Maryi, a które Ona przyjmuje w pokornym geście przyjęcia, rozchylając dłonie. Staje się Matką nowego życia, tego ludzkiego zwyczajnego, biologicznego życia Wcielonego Syna Bożego; ale również staje się Matką Nowego Życia, czyli Zbawiciela, który przyszedł, abyśmy otrzymali nowe życie.
Jeśli „nowe Życie” to inaczej życie w wymiarze nadprzyrodzonym, czyli życie łaski, to macierzyństwo Maryi można również odczytywać w tym znaczeniu. Matka Nowego Życia, to Matka w porządku łaski, lub inaczej duchowa Matka. Macierzyństwo to związane jest bardzo ściśle z Jej Bożym Macierzyństwem. Syn Boży przez Wcielenie stał się bratem ludzi, a Ona jako Jego Matka stała się Matką braci swego Syna. Stąd też scena z zagórskiego Obrazu przedstawiająca moment Wcielenia, jest także sceną ukazującą moment rozpoczęcia przez Maryję pełnienia funkcji Matki wobec ludzi. To św. Paweł w Liście do Galatów poucza nas, że „zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo” (Ga 4, 4-5). Maryję zatroskaną o ludzkie sprawy i skutecznie interweniującą u swego Syna widzimy w opisie cudu przemiany wody w wino w Kanie Galilejskiej (J 2, 1-11). Zauważmy również, że cud Jezusa miał drugi skutek, którym było objawienie przez Jezusa swojej chwały i wzbudzenie wiary u uczniów. Ingerencja Matki Jezusa, która pragnęła zaradzić w potrzebie doczesnej, spowodowała uzyskanie łaski o charakterze „niedoczesnym”. Analogiczną rolę Maryja pełni również dzisiaj. W tym zatroskaniu Maryi o nasze życie, na pierwszy plan wysuwa się sprawa naszego zbawienia. Maryja jest Matką w porządku łaski, tzn. przyczynia się do „zrodzenia” w nas życia nadprzyrodzonego. Zauważmy - przyczynia się, ale nie daje tego życia. Życie Boże w nas ma tylko jedno Źródło, którym jest Bóg. Jednak opieką Maryi objęte są również sprawy życia doczesnego. Świadectwa łask otrzymywanych za wstawiennictwem Matki Bożej Zagórskiej są liczne: uzdrowienia, uratowania z wypadku, wyjścia z nałogu, wyproszenia daru macierzyństwa i szczęśliwego urodzenia dziecka. Przykłady te upoważniają do przypisania Maryi Zagórskiej miana Matki Nowego Życia.
„Nowe Życie” to także egzystencja według wskazań Jezusa, które Maryja w pełni zrealizowała. Stąd też Matka Nowego Życia to wzór ewangelicznego życia. O tej prawdzie bardzo mocno przypomina nam nauczanie Kościoła, ukazując Maryję jako przykład do naśladowania (np. Signum Magnum). Czego uczy nas Maryja? Myślę, że przede wszystkim Maryja uczy słuchania Słowa Bożego i wcielania go w życie; uwielbiania Boga, za wszystko, co nam czyni; bycia w całości dla Chrystusa; otwierania się na Ducha Świętego; składania siebie na ofiarę Bogu; pełnienia macierzyńskiej funkcji wobec braci i sióstr.
Wreszcie na koniec zauważmy, że Nowe Życie to życie wieczne. Maryja ten stan osiągnęła w sposób pełny. Raduje się Bogiem na wieki, ogląda Go „twarzą w twarz”. Chodzi tutaj o osobową więź, osobowy kontakt, komunię (zjednoczenie), dialog miłości z Osobami Trójcy Świętej. Ta komunia życia i miłości jest stanem najwyższego i ostatecznego szczęścia. Maryja przeżywa swój stan chwały w pełni swego człowieczeństwa: wraz z duszą i ciałem, co zdogmatyzował uroczyście papież Pius XII w 1950 r. Do tego stanu inni członkowie Kościoła dopiero dążą. Stąd też Matka Nowego Życia to także Wniebowzięta - eschatologiczna ikona Kościoła.