Monika Łukaszów: - Co zmieniło się w życiu Księdza Biskupa od chwili, kiedy został przewodniczącym Zespołu ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia przy Konferencji Episkopatu Polski?

Bp Stefan Regmunt: - Przybyła świadomość, że zostałem wybrany przez Konferencję Episkopatu Polski jako delegat Konferencji ds. Duszpasterstwa Chorych i Służby Zdrowia, a przez to samo wezwany do koordynacji tego duszpasterstwa na terenie Polski. Za tym musi pójść konkretne działanie.

- Jakimi sprawami zajmuje się ten zespół?

- Przede wszystkim ma troszczyć się o koordynację duszpasterstwa osób chorych a także pracowników służby zdrowia. Wśród pracowników służby zdrowia są: lekarze, pielęgniarki, położne, farmaceuci, księża kapelani, wolontariusze, a także inni pracownicy szpitala, przychodni, hospicjów, domów opieki społecznej. Troska ta odnosi się zarówno do formacji duchowej tych osób, jak i zgodnego z ich misją pełnienia tego zadania. Jeśli zaś chodzi o samych chorych, to duszpasterstwo zwraca uwagę na całego człowieka, zarówno na ciało jak i duszę. Potrzebne są odpowiednie warunki do godnego traktowania chorego: w tym możliwość posługi religijnej, a także ukazywanie właściwego sensu cierpienia i wykorzystania go. Duszpasterstwo Chorych i Służby Zdrowia ma wypracowane struktury działania, które pomagają w przekazywaniu aktualnego nauczania Kościoła w sprawach dotyczących chorych jak i pracowników służby zdrowia. Organizuje konferencje naukowe, rekolekcje, dni skupienia, pielgrzymki, Dni Chorego, czy Dni Służby Zdrowia. Wydaje także swoje czasopismo, tworzy komisje do rozwiązywania aktualnych spraw, związanych z pełnieniem zadań służby zdrowia.

- W diecezji legnickiej Ksiądz Biskup przyczynił się do uaktywnienia różnych kręgów osób niepełnosprawnych. Czy problemy osób niepełnosprawnych wchodzą w krąg zainteresowania zespołu prowadzonego przez Księdza Biskupa, czy też są osobnym przedmiotem działań?

- Tak, duszpasterstwo osób niepełnosprawnych wchodzi w zakres pracy powierzonego mi Zespołu, chociaż chcę tu mocno podkreślić, że nie wszystkich niepełnosprawnych można zaliczyć do grona osób chorych. Wśród niepełnosprawnych dużą grupę stanowią osoby zdrowe. Często osoby te wykonują konkretne zawody i choć mają pewne ubytki czy niedobory w jakiejś sferze wyposażenia człowieka, np. nie mogą chodzić, intelektualnie zaś mogą przewyższać osoby sprawne. Niepełnosprawni wchodzą także w zakres działań Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski i Diecezjalnej Caritas.

- Swego czasu Ksiądz Biskup był organizatorem ogólnopolskiej pielgrzymki do Lourdes. Czy myśli Ksiądz Biskup o zorganizowaniu podobnych wydarzeń?

- Zainteresowanie taką pielgrzymką jest duże. Mając w pamięci organizowaną w 2002 r. Narodową Pielgrzymkę Osób Niepełnosprawnych do Lourdes - nie bardzo zabiegam o jej powtórzenie, bo wiem jak wielkiego wymaga ona zaangażowania wielu osób i zgromadzenia dużych środków finansowych. Znalezienie sponsorów na to przedsięwzięcie nie jest łatwe. Samo przygotowanie wspomnianej pielgrzymki trwało 2 lata. Cieszę się, że była to pielgrzymka udana, że objęła nawet najbiedniejsze osoby. W całej Polsce spotykam uczestników tej Bożej wyprawy. To było wielkie religijne przeżycie. W pielgrzymce specjalnym pociągiem wzięło udział 550 osób. Trwała ona 10 dni.

- W ostatnim roku dość często byliśmy świadkami różnych żądań kierowanych pod adresem państwa przez środowisko lekarzy i pielęgniarek. Jaka jest rola i obecność Kościoła i zespołu kierowanego przez Księdza Biskupa w tych wydarzeniach?

- Kościół na różny sposób towarzyszy chorym, a także służbie zdrowia w trudnych sytuacjach, jakie przeżywają. W potrzebie spieszy z pomocą poprzez etyków, moralistów, biblistów, teologów - szukając właściwej oceny danego zjawiska i sposobu jego rozwiązywania. W sytuacjach dramatycznych wydajemy odpowiednie oświadczenie dla społeczeństwa ukazujące ocenę zjawiska przez zespół np. w sprawie aborcji, łamania sumienia lekarzy czy farmaceutów, sytuacji chorych itp.