Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata
Ez 34, 11-12. 15-17; Mt 25, 31-46

Kończymy nasze tegoroczne spotkania we wspólnocie z Bogiem. Ubogaceni darem mijającego roku liturgicznego za tydzień wejdziemy z tym bogactwem w progi Kościoła, który spróbujemy uczynić naszym domem. Ta oczywista prawda przechodzi dziś swój kryzys. Kościół nie staje się domem. Coraz bardziej kojarzy się ludziom raczej z usługowym marketem, do którego przychodzi się „w interesach”. W rozmowach z młodymi można usłyszeć nutę roszczeniową wobec Kościoła i kapłanów, tak jak klient marketu ma określone roszczenia wobec personelu tegoż. Próba postawienia pytania - „a co ty robisz dla Kościoła?” spotyka się z agresją i uznaniem, że z takim gościem nie da się rozmawiać. Trwa w naszej archidiecezji peregrynacja krzyża bł. Jana Pawła II. Bywa raczej uroczyście, poprawnie. To, czego mi brakuje, to owego maryjnego „pośpiechu”, z jakim Matka Jezusa udała się do Ein Karim na wieść o błogosławionym stanie Elżbiety.
Kiedy w latach 70. peregrynowała po naszej diecezji świeca i puste ramy, miałem tyle lat, co dzisiejsi nastolatkowie. Przygotowanie do peregrynacji poprzedzały rekolekcje. Do dziś widzę oczami pamięci owego redemptorystę, który je głosił. Nie pamiętam treści, ale żyje we mnie tamten klimat. Żyje we mnie ów pośpiech, z jakim wracało się ze szkoły, biegło się w pole, żeby pomóc w pracach i razem zjechać z pola, mimo, że do wieczora było jeszcze daleko - trzeba było iść na naukę. Dzisiaj mi tego brakuje. Dominuje ociężałość, bo co zrobić - proboszcz wymyślił. Nie wymyślił. Gdyby nasze dzieci i młodzież zdobyły się na 25% tego zaangażowania, z jakimi domagają się dostępu do komputera (bo teraz ich kolej, a siostra czy brat nie chcą im ustąpić), byłoby o wiele cieplej, owocniej.
Czasy ostateczne to pora, w której nie dostrzega się przechodzącego Jezusa. Przechodzącego w drugim człowieku. Jeszcze przed kilkunastu laty lekturą obowiązkową każdego chrześcijanina była „Błogosławiona wina”, „Gość oczekiwany” Zofii Kossak-Szczuckiej. Dzisiejszy katolik czyta mało. Z mojego doświadczenia wynika, że tych dwóch pozycji nie rozumie. Sądzę, że dzieje się tak dlatego, że prostotę relacji z człowiekiem zastąpiła wirtualność i dziwactwa. Między piątą a szóstą rano chodniki naszych miast zapełniają miłośnicy psów. Spacerują, każdy ze swoją pociechą, i nie mają ochoty na wzajemne spotkanie. Nie interesują ich inni ludzie, którzy za kilkanaście minut będą śpieszyć tymi chodnikami do pracy i przeklinać, wdeptując w pozostawione przez czworonogi ekskrementy. Najważniejszy jest mój pies. Na peregrynacyjnej pasterce dzieci i młodzieży jest jak na lekarstwo. Ale przy komputerach młodzi trwają w noce poprzedzające dni wolne do późna, bardzo późna.
Wróćmy na koniec do Szczuckiej. Biedny Kurek wiedział, co to bieda, głód. Smutek z powodu tego, że jego córka była ociemniała, sprawiał, że widział realniej potrzeby innych. Kiedy więc dowiedział się, że ma do niego przyjść Jezus, by być gościem w jego domu, nie skąpił ostatniej kury. Córka, jak mogła, starała się pomóc, by godnie przyjąć Jezusa w domu. A kiedy pojawił się wygłodniały biedak, postanowili ugościć go, uważając że dla gościa wystarczy, a tylko oni sami nie będą tyle jedli.
Bogaty młynarz miał możliwości, aby radosną nowinę o przyjściu Jezusa uczcić okazją do zaproszenia na ucztę wszystkich mieszkańców wioski. Nie uczynił tego, a kiedy w bramie pojawił się żebrak, napuścił na niego psy. Burza, która potem nastąpiła, nie była wirtualną rzeczywistością, którą można było skasować klawiszem delete. Brak serca zniszczył bogactwo całego życia. Podobnie jak dobroć serca Kurka przyniosła mu pokój i radość na stare lata.
Pora żegnać się z Domowym Kościołem, który towarzyszył nam w tych rozważaniach. Pan sprawił, że pożegnamy się przykładem o wielkiej wrażliwości serca, która rodzi się we wspólnocie. W przededniu pierwszej rocznicy świętowania liturgicznego wspomnienia bł. Jana Pawła II, zadzwonił telefon. Płaczący głos kobiety nieskładnie informował, że w Krakowie Ewa - młoda matka dwojga maleńkich dzieci, nosząca pod sercem kolejne życie - jest ciężko chora. Guz mózgu, rokowania lekarzy pesymistyczne. Prawdopodobnie nie będą operować, a jedynie spróbują utrzymać przy życiu dziecko. Przekazałem tę wiadomości znajomym z Domowego Kościoła. „Rozbiegły się” maile po całej archidiecezji. Rozpoczęła się modlitwa. W uroczystość Wszystkich Świętych dowiedziałem się, że dziecko jest zdrowe, guz udało się usunąć zaraz po carskim cięciu, które pozwoliło przyjść dziecku na świat. Ewa jest dzielna i sama karmi swoje dziecko. Proszą o dalszą modlitwę, bo teraz czekanie na wyniki badań i pewnie dalsze leczenie. W czwartek wracam z wykładów, a w redakcji kolejna niespodzianka - panie przekazują mi butelkę z wodą i informują: „Było małżeństwo z Domowego Kościoła i przyniosło wodę z Jodłówki, z prośbą o przekazanie chorej Ewie”. Kto to był? „Nie pytałyśmy, myślałyśmy, że ksiądz wie…”. Nie wiem. Ale wzruszenie trwa do dzisiaj. Oto praktyczna wykładnia błogosławionych. Byłem chory…