18 lipca do parafii pw. św. Barbary w Wieluniu przywieziono wystawę poświęconą życiu św. Urszuli Ledóchowskiej (ur. 17 kwietnia 1865, zm. 29 maja 1939). Została ona kanonizowana przez Jana Pawła II w Rzymie 18 maja 2003 r. Wystawa wcześniej gościła w pobliskich Komornikach. Zarówno Wieluń, jak i Komorniki, także Sieradz, Łódź i Częstochowa odnotowane zostały w bogatej biografii Świętej.
Urodziła się w Loosdorf w Austrii. Potem był klasztor Sióstr Urszulanek w Krakowie, studia we Francji, praca w Petersburgu, gdzie powstał autonomiczny dom urszulanek, którego była założycielką i przełożoną, praca w należącej do Rosji Karelii nad Zatoką Fińską, w pobliżu Sortavala, nazwanego na cześć Matki Bożej „Gwiazdą Morza”, gdzie w tajemnicy prowadziła nowicjat Sióstr Urszulanek i prywatne gimnazjum żeńskie, w którym mieszkała wraz z siostrami w czasie I wojny światowej. Następnie była praca w Szwecji, Danii, Norwegii i Szwajcarii.
Do wolnej Polski przyjechała w październiku 1919 r. i wspólnie z nuncjuszem apostolskim w Warszawie, abp. Achille Rattim, późniejszym papieżem Piusem XI, zastanawiała się nad losami petersburskiego domu urszulanek. Zdecydowała w 1920 r. o kupnie domu dla sióstr w Pniewach, do którego - po kanonicznum erygowaniu 7 czerwca 1920 r. - przeniosła 8 sierpnia pierwszą grupę sióstr z Danii. Siostry, urszulanki szare, już jako nowe zgromadzenie o charakterze apostolskim (Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego) rozpoczęły wytężoną pracę: organizowały szkołę gospodarczą w Pniewach, podjęły trud odbudowy zrujnowanego XIII wiecznego klasztoru podominikańskiego w Sieradzu, pracę katechetyczną w Łodzi, na Wileńszczyźnie i w Warszawie.
Dla ziemi wieluńskiej ważne daty z biografii świętej to lata 1926-28. Wtedy to zwróciły się do niej ziemianki ziemi wieluńskiej na czele z Felicją Rymarkiewiczową z Niedzielska z prośbą o zorganizowanie domu dla sierot w opustoszałym dworze w Komornikach, który dla tych celów odkupiono 1 lipca 1926 r. od władz gminnych w Skomlinie. W domu miały znaleźć miejsce dzieci dotychczas przebywające w starym pałacu arcybiskupim w pobliskiej Kamionce i nie tylko. Dom arcybiskupi w Kamionce, mieszczący około 60 dzieci, przestał wystarczać. Matka Urszula Ledóchowska podjęła wyzwanie. Nie mogąc przysłać do Komornik sióstr, których było zbyt mało, zorganizowała grupę pomocową świecką, tzw. Siostry Niebieskiego Krzyża, która wykonała niezbędne prace związane z przygotowaniem domu i otoczenia na przyjęcie podopiecznych i już w 1927 r. objęła opieką 80 dzieci. Sama w tym czasie przynajmniej raz w miesiącu odwiedzała Komorniki, budowę i kościół św. Mikołaja.
Dom otwarto 28 lipca 1928 r. Otwarcie domu i kaplicy w nim założonej, za zgodą bp. Teodora Kubiny, poprzedziła uroczysta Msza św. Na uroczystości, jak napisał Jan Książek w artykule „Sierociniec w Komornikach”, obecni byli: wojewoda łódzki Władysław Jaszczołt, poseł Piotr Chwaliński z pobliskiej Krzyworzeki, starosta wieluński Bogdan Kaczorowski, starosta piotrkowski Stanisław Kaczyński (do 1926 r. starosta wieluński), burmistrz Wielunia Kazimierz Oraczewski, dyrektor Cukrowni „Wieluń” Bolesław Peretjakiewicz, ks. prał. Wincenty Przygodzki z Wielunia, matka Urszula Ledóchowska, Felicja Rymarkiewiczowa, wiceprzewodnicząca koła Polskiej Macierzy Szkolnej, współorganizatorka sierocińca i inspiratorka powierzenia jego prowadzenia Siostrom Urszulankom. Poświęcenia dokonał ks. Jan Czok, tutejszy proboszcz.
Obecność tak wielu znamienitych gości świadczyła o ważkości problemu, jakim była opieka nad dziećmi w powiecie wieluńskim. W Schronisku Opiekuńczo-Wychowawczym w Komornikach (taką nazwę dom otrzymał) w roku 1930 było 79 dzieci, w 1937 r. - 70 dzieci, rok później 73. Zakład Sióstr Urszulanek pozytywnie oceniany przez mieszkańców ziemi wieluńskiej po rozpoczęciu II wojny światowej w październiku 1939 r. opuściła grupa najmłodszych dzieci i wraz z siostrami udała się do Sieradza. Pozostałe siostry i dzieci przetrwały dzięki darom mieszkańców Komornik do roku 1941. W roku 1941 siostry wraz z grupą 15 dzieci zostały zmuszone przez Niemców do opuszczenia sierocińca, który stał się domem wypoczynkowym dla niemieckich oficerów, i udały się do Brwinowa.
Po wojnie 1 września 1949 r. uruchomiono w Komornikach Państwowy Dom Dziecka. W starym dworze przetrwał do początku lat 90. Potem przeniesiony został do nowego obiektu. Był to jednak zupełnie inny Dom Dziecka.
Dzięki ks. prob. Sławomirowi Samborowi, Włodzimierzowi Sygulskiemu z Wielunia, udało się do Komornik, dzięki życzliwości sióstr z Pniew, sprowadzić relikwie świętej Założycielki do miejscowego kościoła pw. św. Mikołaja, a Domowi Dziecka nadać jej imię. Wydarzenia te miały miejsce we wrześniu 2005 roku. Wtedy to abp Stanisław Nowak, w kościele pw. św. Mikołaja, po lewej stronie ołtarza głównego, zainstalował naczynie z relikwiami świętej i poświęcił tablicę z jej imieniem na Domu Dziecka. Obok widnieje portret Świętej. Obecność świętych relikwii jednej z najbardziej znanych współczesnych świętych jest dumą parafii w Komornikach i całej ziemi wieluńskiej, dlatego kolejne kościoły wieluńskie będą u siebie gościć wystawę poświęconą św. Urszuli Ledóchowskiej.