Liturgiczne wspomnienie ofiarowania Najświętszej Maryi Panny (21 listopada) ma swoje zakorzenienie w idei Bożego wybrania.

To właśnie Bóg wybrał Ją na Matkę swego Syna. Innym słowy, całe jej życie podporządkowane jest spełnieniu woli Pana Boga. Maryja w całości powierza się planom Najwyższego. Choć główna myśl ofiarowania Najświętszej Maryi Panny odwołuje się do tekstów pozabiblijnych, to jednak Sobór Watykański II (1962-65) nie zniósł tego liturgicznego wspomnienia. Jego bowiem głęboka teologia odwołuje się do pełni łaski, jak to mówimy w codziennym pacierzu, który Stwórca obdarował Maryję.

Historycznie rzecz ujmując, już VIII stuleciu w całym Bizancjum obchodzono pamiątkę ofiarowania Matki Bożej w świątyni jerozolimskiej. W kościele zachodnim święto przyjęło się od XII wieku (Anglia). Potem stopniowo rozpowszechniło się w całej Europie. Papież Sykstus IV w 1472 r. uroczyście aprobował je w Rzymie. Wspominając zatem ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny, uświadamiamy sobie tę teologiczną prawdę, że Matka Jezusa z Nazaretu zawsze była otwarta na Pana Boga.

Na co dzień bowiem realizowała Jego wolę. Wpatrzeni w Jej niedościgły wzór, chcemy tak żyć, by Bóg zawsze był w naszym życiu na pierwszym miejscu. Szczególnie w dzisiejszych, zlaicyzowanych czasach nasza postawa może sprawić, że wielu ludzi odnajdzie drogę do Boga. Aby tak się stało, nie ustawajmy w pracy nad sobą i przyzywajmy wstawiennictwa Tej, która stoi najbliżej Bożego tronu.