Z pierwszej strony "La Stampy"

Barbara Spinelli w styczniu br. wezwała już z pierwszej strony La Stampy, ażeby za przykładem Papieża wszyscy Żydzi, "nie tylko państwo Izrael, ale też cały judaizm z diaspory, który to państwo wspiera", wypowiedzieli swoje "mea culpa" lub żeby przynajmniej poczynili rachunek sumienia w związku ze swoim postępowaniem i mentalnością, która nimi powoduje i która ich tłumaczy (http://www.lastampa.it) . Natychmiast rozpętała się wielka burza medialna.
Po dwóch miesiącach rzymskie Centro Dionysia per le Arti e le Culture ogłosiło apel do Żydów i Palestyńczyków, by zwrócili się do siebie nawzajem z prośbą o przebaczenie. Dokument ten - zatytułowany Odwaga prośby o przebaczenie podpisało 33 osobistości żydowskich, muzułmańskich i chrześcijańskich z całego świata .
"Skrajnie rozpaczliwa sytuacja chwili obecnej - stwierdza dokument - każe nam zwrócić uwagę, że zamiast stosowania siły i broni istnieje inna droga: ´hudna´, czyli rozejmu, i ´nehila´, czyli przebaczenia. Jest to droga przebaczenia, na które mogą się odważyć i o które mogą poprosić - po prostu poprosić - bardziej narody uczestniczące w konflikcie aniżeli rządy i przywódcy międzynarodowi.
Jako pierwsi mogą prosić o przebaczenie Europejczycy i inne narody będące teraz świadkami konfliktu, który wykrwawia państwo Izrael oraz terytoria Autonomii Palestyńskiej. Narody te zbyt długo ignorowały pozornie nie do pogodzenia żądania tych dwóch światów. Państwo i naród Izraela domagały się zapewnienia, że czeka ich wraz z dziećmi bezpieczna i normalna przyszłość. Naród palestyński domagał się poszanowania poniżanej przez całe lata swojej godności i honoru oraz zasadnego prawa do utworzenia własnego państwa. Również Izraelczycy mogliby dojść do przekonania, że mogą prosić Palestyńczyków o przebaczenie; jakkolwiek dźwigają ogromne cierpienia doznane w przeszłości i obecnie z powodu braku uznania ze strony świata arabskiego i palestyńskiego ich prawa do ojczyzny i normalnej egzystencji, to jednak mogą prosić o przebaczenie Palestyńczyków i dojść do ´sulha´, czyli pojednania" .

Przeprosiny a honor

"Nie jest to w pierwszym rzędzie zadanie rządu i mocarstw: jest to zadanie narodu izraelskiego. To właśnie naród zapłacił cenę głębokich ran za wiązanie odważnej wizji przyszłości z zasadną potrzebą obrony: lecz pokonując lęk, niektórzy dopuścili się błędów i niepowetowanych okropności. Oczywiście, łatwiej jest wykorzystać państwowe siły zbrojne, aniżeli prosić o przebaczenie; ale jedynie ten, kto nie szanuje tego narodu, może twierdzić, że w kulturze i wrażliwości duchowej narodu izraelskiego nie znajdzie się odwagi, by prosić o przebaczenie, by strzec pokoju jako największego daru na ziemi.
Także i Palestyńczycy mogliby odkryć, że mogą prosić o przebaczenie: jakkolwiek gnębi ich utrata materialnych podstaw swojej egzystencji oraz brak zrozumienia ze strony izraelskiej, że ich tragedia - ´nakba´ jest bezpośrednim skutkiem powstania państwa Izrael kosztem ich ojczyzny, to jednak mogą oni prosić o przebaczenie Izraelczyków, zdobyć się na ´hudna´ (rozejm) i osiągnąć ´sulha´ ( pojednanie). Poniesiona klęska i długie dziesięciolecia cierpień popchnęły niektórych do aktów wielkiego okrucieństwa, które stanowią pożywkę dla wzajemnej przemocy, rozkręcającej w nieskończoność krwawą spiralę nienawiści. Swoją godność i honor zachowuje jednak ten bojownik, który potrafi zrozumieć, że za tę jego wojnę i walkę zapłacą przyszłe pokolenia, którym winien zaoszczędzić doznanych przez siebie cierpień. Jedynie ten, kto nie szanuje sprawy palestyńskiej, może sądzić, że w świadomości narodu nie ma honoru ten, kto chce prosić o przebaczenie.
Mea culpa głoszone przez Jana Pawła II w imieniu Kościoła katolickiego w wielu okolicznościach pokazuje, że prośba o przebaczenie jest krokiem trudnym, ale niezbędnym, aby zapoczątkować przezwyciężanie nieufności i ciągłych urazów. Pamięć o tym geście Papieża skłania nas do wezwania każdego z was - zarówno tych, którzy myślą o przebaczeniu, jak i tych, których jeszcze nie stać na to - do zastanowienia się, jak prosić o przebaczenie" (http://www.espressonline.kataweb.it) .
Dokument ten podpisali: kard. Roger Etchegaray - były przewodniczący Papieskiej Rady "Iustitia et Pax", a później watykańskiego Głównego Komitetu Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, kard. Walter Kasper - przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan i kard. Achille Silvestrini - były prefekt Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. Pod apelem widnieją także podpisy byłego sekretarza Jana XXIII - abp. Lorisa Capovilli i założyciela rzymskiej Wspólnoty św. Idziego - prof. Andrei Riccardiego.