Sport to ważny element wychowania człowieka, zwłaszcza młodego, ważny nie tylko dla jego zdrowia fizycznego, ale i umysłowego. Dlatego uważam, że mieści się w treści Bożych Przykazań. Znane jest powszechnie powiedzenie Sokratesa: Mens sana in corpore sano - W zdrowym ciele zdrowy duch. W tym więc sensie ważne jest, byśmy wszyscy uprawiali sport - właśnie dla zdrowia. Dotyczy to również księży, a zwłaszcza przygotowujących się do stanu kapłańskiego, wtedy bowiem wyrabiają się nawyki zdrowego życia. Niepokojącą rzeczą jest w Polsce to, że tylko mały procent dzieci jest poprawnie uformowanych fizycznie. Dominują różnego rodzaju wady postawy, skrzywienia kręgosłupa. Statystyki mówią o naszych zaniedbaniach w tej dziedzinie.
Ale jest jeszcze sport rozumiany jako rozgrywki na szczeblu regionalnym, narodowym lub międzynarodowym, jakim żyjemy w ostatnim czasie. Tęsknimy tu za zdrową, uczciwą rywalizacją, rywalizacją fair play: zwycięża lepszy. Nie zawsze bowiem tak jest. Ambicja, by być najlepszym, by coś osiągnąć, jest budująca, jeśli jest zdrowa, wynikająca z woli walki, by pokonać własne słabości. Natomiast obecnie coraz powszechniej zdrową ambicję zastępuje stosowanie środków farmakologicznych, tzw. dopingu, który sztucznie prowadzi do osiągania lepszych wyników, by za wszelką cenę dojść do kariery.
Ze sportem związane jest też zjawisko kibicowania. Zdarzają się kibice-gracze, którzy na sporcie zarabiają ogromne pieniądze. Ale ze sportem nie ma to nic wspólnego. Tymczasem kibice to oklaskująca widownia. Jest ona bardzo ważna dla sportowca, podobnie jak dla aktora ważna jest publiczność, która go oklaskuje, którą "czuje", dla której się poświęca. W sporcie jest podobnie. Zawodnik trudzi się dla radości publiczności. To jest - ogólnie mówiąc - rzecz pozytywna. Czymże więc są bójki na stadionach, gdzie zdarzają się nawet wypadki utraty życia? To także nie ma nic wspólnego ze sportem ani z prawdziwym kibicowaniem. Jest to działalność zła, godna potępienia, rodząca tzw. subkultury.
Są jeszcze inne problemy związane ze sportem, np. sport i pieniądze oraz tzw. sponsoring sportu, sport i polityka i inne. Tę zdrową rywalizację na różne sposoby się wypacza.
Myślę, że media, które korzystają finansowo na tym, że mogą transmitować zawody sportowe, powinny pamiętać, że ich misją jest wychowywanie. Powinny emitować więcej rozmów ze szlachetnymi sportowcami i prawdziwymi kibicami, pokazywać cel wysiłku sportowców - piękną, czystą grę, uszlachetniającą i sportowca, i kibica. Są w ludziach ogromne pokłady zdrowej energii, które należy wyzwalać - to powinno przenosić się na wychowanie w szkole, w domu. Młody człowiek, który ogląda mecz, rozgrywa później swój "mecz" we własnym środowisku, gdy jest na wakacjach, podczas różnego typu rywalizacji.
Uczmy więc sportu poprawnego, pięknego, bez nadużyć i dopingu, który sztucznie winduje poprzeczkę rekordów. Sport to najpiękniejsza część wychowania, bo naukę zaraz weryfikuje praktyka i taki sport należy propagować. W sporcie trzeba dostrzegać jego wielką zaletę - ćwiczenie charakteru. To jest ogromna praca nad sobą, samozaparcie, samodyscyplina, wyrzeczenie. Oczywiście, prawdziwi sportowcy nie stosują też żadnych używek. O taki sport chodzi, tak pojęty sport formuje człowieka.
Sportowcy to najczęściej także ludzie religijni, o czym nie zawsze wiemy. Jesteśmy jednak czasem świadkami cichej modlitwy zawodników przed meczem, czynienia znaku krzyża. Sądzę, że taka postawa jest godna naśladowania. Dowodzi ogromnej wewnętrznej pracy nad sobą. To wzór rywalizacji sportowej dla chrześcijanina. Czytamy o tym m.in. u św. Pawła.
Chcielibyśmy, żeby przeżycia sportowe, których doświadczamy obecnie i które są jeszcze przed nami, nie były zwykłym krzyczącym kibicowaniem, ale by wiązały się z podziwem dla ludzi, dla ich ogromnej pracy, z obiektywizmem w postaci uznania dla lepszego; żeby wzrastała ludzka szlachetność. I byśmy jako naród, poprzez właściwe ustawienie kultury fizycznej w naszym kraju, byli ludźmi zdrowymi i silnymi, a nasi sportowcy coraz częściej stawali na podium zwycięzców.