Już w 1663 r. kapituła łowicka, powołująca się na fakt, że "obraz Najświętszej Maryi Panny w ołtarzu głównym łaskami słynął i obecnie słynie", wystąpiła do prymasa, aby powołał komisję do zbadania cudów i łask otrzymanych przed tym obrazem. Niestety, w 1761 r. prawdopodobnie przez nieuwagę czy niedbalstwo pożar strawił kościół doszczętnie, a wraz z nim łaskami słynący obraz. Prymas Łubieński podarował nowy obraz, który jednak nie podobał się wiernym. Ale od prymasa trudno daru nie przyjąć i umieszczono go w ołtarzu głównym nowej świątyni. W kilka lat później, w bocznej kaplicy, umieszczono jeszcze jeden obraz Matki Bożej, popularnie zwanej u nas - Śnieżną. I na ten ołtarz boczny, na ten obraz przeniósł się niejako istniejący od wieków kult maryjny. Twarz Madonny jest spokojna, z lekkim uśmiechem. Podobnie i na ustach Dzieciątka gości radosny uśmieszek.
Wotów dziękczynnych przybywało. Ówczesny proboszcz (dziś znany biskup kaznodzieja) ks. Józef Zawitkowski podjął trudną i kosztowną decyzję o renowacji obrazu. Dziś, tak jak prawie 300 lat temu, wierni przychodzą do Matki, aby podzielić się z Nią swoimi radościami i kłopotami, aby w chwilach niepowodzeń i smutku prosić Ją o ratunek i wsparcie, aby u Niej doznać i szukać pocieszenia.
Dzisiejsze korony poświęcone przez Ojca Świętego pochodzą z 1636 r. i zostały ofiarowane przez księdza kan. Ludwika Trwalińskiego. W ten sposób zachowano ciągłość kultu i dziejów. Tytuł nadany Łowickiej Matce Bożej przez Ojca Świętego brzmi: Najświętsza Maryja Panna Łowicka. Niech Łowicz nie kojarzy nam się tylko z pięknymi pasiakami, tradycyjną, barwną procesją Bożego Ciała, ale i z Matką Bożą, która w łowickiej katedrze obdarza miłością i łaskami mieszkańców ziemi łowickiej i nas, pielgrzymujących do Niej z dalszych stron.
Tak jak katedra łowicka zaskoczyła mnie swoją przeszłością i związkiem z kolejnymi prymasami Polski, tak znajdujące się niedaleko Kutna - w Głogowcu sanktuarium Patronki Ziemi Kutnowskiej wyróżnia się tym, że jest związane od wieków z działalnością patriotyczną. To tutaj modlił się ongiś o. Augustyn Kordecki, słynny obrońca Jasnej Góry. W 1863 r. oddział powstańczy stoczył śmiertelny bój. Zginęli wszyscy. Nikt się nie poddał. Proboszcz ks. Józef Siekierzyński za wspieranie powstania styczniowego spędził 37 lat na Syberii. Harcerstwo polskie i Akcja Katolicka spotykały się tutaj w okresie międzywojennym na swych zlotach. Przed obrazem Matki Bożej Głogowieckiej kilkakrotnie modlił się prezydent II Rzeczypospolitej prof. Ignacy Mościcki. To stąd, z plebanii, gen. Tadeusz Kutrzeba w pierwszych dniach września 1939 r. dowodził bitwą nad Bzurą, bitwą przegraną, choć bohaterską. I znów miejscowy proboszcz ks. Czesław Korzeniowski życiem zapłacił za swój patriotyzm. Niemcy w kościele urządzili magazyn, a ksiądz został wywieziony do Dachau i tam okrutnie zamordowany. Również po wprowadzeniu stanu wojennego zaczęły przybywać do Głogowca tłumy pątników, działaczy "Solidarności", byłych internowanych, wyrzuconych z pracy. Przybywali tu, aby opowiedzieć Matce Bożej o swoim bólu, o kłopotach dnia codziennego, aby modlić się o naprawdę wolną Ojczyznę. Tu we wrześniu 1983 r. wygłosił kazanie ks. Jerzy Popiełuszko. O tym wszystkim można się dowiedzieć z licznych wotów i tablic pamiątkowych. W latach 1985-1986 wybudowano w ogrodzie parafialnym piękną Drogę krzyżową Narodu Polskiego. Dzieje Polski od czasów powstania Bohdana Chmielnickiego w 1654 r. aż do czasów "Solidarności" powiązano z męką Pana Jezusa. Poszczególne stacje tej Golgoty przygotowały regiony "Solidarności" oraz KPN, ZChN, Polonia Zagraniczna, Wolni Polacy z Wilna.
Pobyt w Głogowcu to wspaniała lekcja historii, cierpień i zwycięstw narodu Polskiego. Poznawaniu, przypominaniu tej historii towarzyszy modlitwa, towarzyszy zaduma.
Piękną pogodę miałem w dniu, w którym odwiedziłem Łowicz i Głogowiec. To był jeden z najwspanialszych dni na moim maryjnym szlaku.