Reklama

Prałackie obłóczyny

Niedziela legnicka 9/2003

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

2 czerwca ub.r. w Krzeszowie, w dniu upamiętniającym wizytę Ojca Świętego w Legnicy, na zaproszenie bp. Tadeusza Rybaka nuncjusz apostolski w Polsce, abp Józef Kowalczyk, przewodniczył uroczystościom oraz wręczył zasłużonym dla Kościoła legnickiego kapłanom tytuły prałackie. Obok ks. prał. Józefa Lisowskiego, ks. prał. Franciszka Krosmana, ks. prał. Bogusława Wermińskiego, ks. prał. Marka Mendyka i ks. prał. Czesława Włodarczyka, godność prałata otrzymał także ks. Tadeusz Gadżała, proboszcz parafii w Rębiszowie. Tytuł ten przyznał ks. Gadżale Jan Paweł II, po 43 latach pracy kapłańskiej, 36 latach w parafii Rębiszów, na wniosek dziekana ks. Stanisława Boczonia z Gyfowa i na prośbę Biskupa Legnickiego skierowaną do Stolicy Apostolskiej.
O początkach parafii i jego kapłanie czytamy w zapiskach Kroniki Parafii w Grudzy: "Mieszkańcy Rębiszowa nie dawali spokoju ani księdzu dziekanowi ani Kurii wrocławskiej, prosząc o stałego księdza dla siebie. Aż wreszcie od 1 sierpnia 1966 r. przyszedł do parafii Grudza z siedzibą w Rębiszowie wikariusz - ks. Tadeusz Gadżała. Mieszkańcy Rębiszowa zapewniali nowemu księdzu w Kurii zakup domu na plebanię, a gdy przyjechał do nich, to cały dzień szukaliśmy mu (pisze ks. Edward Wilk, ówczesny proboszcz Grudzy, do której należał Rębiszów) choć jednego pokoju wolnego u jakiegoś gospodarza. Wreszcie znaleźliśmy 2 pokoje dla księdza w Rębiszowie, oddalone od kościoła 1 km drogi".
Na polecenie Kurii ks. Gadżała przejął wszelkie obowiązki duszpasterskie w wioskach: Rębiszów, Mlądz i Przecznica. Tak oto zmniejszyła się parafia Grudza. W historycznym kontekście Kościoła w ówczesnej Polsce ks. Tadeusz Gadżała przez kilka lat pełnił obowiązki duszpasterskie jako administrator parafii. Dopiero w latach siedemdziesiątych otrzymał tytuł proboszcza parafii. Od samego początku ks. Gadżała otoczył duszpasterską troską swoich wiernych oraz przynależne do nowej parafii obiekty sakralne. W latach 1967-71 dokonał restauracji kościoła parafialnego pw. św. Barbary wzniesionego w stylu barokowym w XVIII w przez protestantów. W tym też czasie odnowił i zabezpieczył kościół pomocniczy w Rębiszowie pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.
W latach 1967-1975 przeprowadził gruntowne prace remontowe w kościele filialnym pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gierczynie. Szukając dobrej lokalizacji na plebanię, wykupił dom obok kościoła pomocniczego. W latach 1967-2002 Ksiądz Prałat przeprowadził gruntowne prace remontowe w obecnym budynku plebanijnym.
Te 36-letnie kłopoty, troski, smutki i radości Ksiądz Proboszcza i parafian pobłogosławił 3 grudnia ub. r. biskup legnicki Tadeusz Rybak, podczas uroczystej Mszy św. w Rębiszowie z udziałem wiernych i duchowieństwa dekanatu Gryfów Śląski. Ksiądz Biskup w odpustowym kazaniu ukazał postać św. Barbary, patronki parafii, i nawiązał do zasług Księdza Proboszcza. Uwieńczył je poświęceniem plebanii i nowych szat, które Ksiądz Prałat ubrał po raz pierwszy. Jako ojciec Kościoła diecezjalnego pogratulował zaangażowania i duszpasterskiej troski oraz życzył zdrowia, wytrwałości w życiu osobistym i dalszej pracy duszpasterskiej.
Jako początkujący proboszcz i najbliższy sąsiad ks. prał. Tadeusza Gadżały jestem pełen podziwu i uznania za wkład religijny, społeczny, duszpasterski w życie i rozwój parafii w Rębiszowie, stanowiącej cząstkę Kościoła powszechnego na Ziemiach Odzyskanych.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2003-12-31 00:00

Ocena: 0 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

To nie był pierwszy raz. Świadectwo uczniów z Kielna

2026-01-13 21:39

[ TEMATY ]

krzyż

Adobe Stock

W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.

Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
CZYTAJ DALEJ

Zamurowano Drzwi Święte w Bazylice Matki Bożej Większej

2026-01-14 13:33

[ TEMATY ]

Drzwi Święte

Bazylika Matki Bożej Większej

Vatican News

Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.

Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję