12 listopada w Warszawie Józef Piłsudski wydał pierwszy rozkaz do wojska: „Żołnierze! Obejmuję nad wami komendę w chwili, gdy serce w każdym Polaku bije silniej i żywiej, gdy dzieci naszej ziemi ujrzały słońce swobody w całym blasku. Z wami razem ślubuję życie i krew swoją poświęcić na rzecz dobra Ojczyzny i szczęścia jej obywateli”. Rozpoczęła się organizacja polskiego wojska – ogłoszenie zaciągu ochotniczego. U schyłku 1918 r. Wojsko Polskie liczyło ok. 110 tys. żołnierzy.

W Poznaniu w hotelu „Bazar” ukonstytuował się Tymczasowy Komisariat Naczelnej Rady Ludowej, reprezentujący Wielkopolskę, Pomorze i Śląsk. Pierwsza odezwa Komisariatu uznawała za główny cel wejście ziem byłego zaboru pruskiego w skład zjednoczonej Polski, co miałoby się spełnić mocą wyroku kongresu pokojowego.

14 listopada Rada Regencyjna oficjalnie przekazała pełnię władzy cywilnej i wojskowej Józefowi Piłsudskiemu – naczelnemu wodzowi Wojska Polskiego. Był on jedynym człowiekiem, który był w stanie ustabilizować sytuację w kraju, cieszył się on bowiem ogromnym autorytetem i poważaniem u większości stronnictw politycznych. W dekrecie ogłoszonym tego samego dnia nazywa nowo powstałe państwo Republiką Polską.

Dzień później Ojciec Święty Benedykt XV wystosował na ręce arcybiskupa warszawskiego Aleksandra Kakowskiego przesłanie do narodu polskiego, w którym wyraził pragnienie, „by Polska, jak najszybciej odrodzona, znowu w zupełnej niepodległości zajęła na nowo miejsce w gronie państw i kontynuowała swoją historię”.

16 listopada Piłsudski wysłał do rządów: USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch, Japonii i Niemiec radiodepeszę, w której oficjalnie informował o powstaniu państwa polskiego: „Jako Wódz Naczelny Armii Polskiej pragnę notyfikować rządom i narodom wojującym i neutralnym istnienie Państwa Polskiego Niepodległego, obejmującego wszystkie ziemie zjednoczonej Polski. Sytuacja polityczna w Polsce i jarzmo okupacji nie pozwoliły dotychczas narodowi polskiemu wypowiedzieć się swobodnie o swym losie”. Jako pierwszy niepodległość Polski uznał nowy, republikański rząd Niemiec i przysłał do Warszawy ambasadora. Wielka Brytania i Francja wstrzymywały się z tym aktem. Były nieufne w stosunku do Piłsudskiego, a za reprezentację Polski uważały na razie rezydujący w Paryżu Komitet Narodowy Polski pod przewodnictwem Romana Dmowskiego.

17 listopada 1918 r. Józef Piłsudski powołał Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. Na jego czele stanął socjalista Jędrzej Moraczewski.