Trzecia nad ranem” to wiersze Ernesta Brylla z lat 2006-2007, zaprezentowane na XIV Targach Wydawców Katolickich przez Księgarnię św. Jacka z Katowic. Promował je również sam autor. Była więc okazja spotkania i rozmowy z Bryllem, nie tylko poetą, ale i autorem prozy, dziennikarzem, krytykiem filmowym, a przede wszystkim fascynującym człowiekiem.

Z nim nie można się nudzić

Właściwie każdy wieczór autorski Brylla jest ciekawy. Nie sposób się z nim nudzić. Jego przemyślenia i uwagi o świecie czy ludziach dają wiele powodów do refleksji, bo Bryll nie chce być letni, zabierać czasu niepotrzebnie. On spotkanie z czytelnikiem traktuje jak święto, chce uradować duszę, podzielić się słowem jak chlebem. Poza tym, mając naturę gawędziarza, opowiada soczystym i barwnym językiem. Rzadka to dziś umiejętność. A słucha się go, strzygąc uszami. Mówi o sobie: - Jestem raróg, który pisze jeszcze rymem, stylem poezji przeciwnym, stylem poezji białej.
Szczerość obcowania Brylla z czytelnikiem jest skarbem w świecie obłudy i zakłamania, gdy słowo staje się coraz bardziej znaczeniowo rozmyte, zmanipulowane, a przez to coraz mniej znaczy. Już Zbigniew Herbert pisał o zapaści semantycznej. Tymczasem dla poety słowo jest narzędziem porozumiewania się z czytelnikiem czy słuchaczem. Bryll boleje nad degradacją języka komunikacji. Nie kryje trudności, z którymi się zmaga, bo - jak twierdzi - poezja jest metaforyczna. A poezja metafizyczna, która pomaga ułożyć sposób rozmowy z Bogiem, musi dotykać życia. Tylko jak przekazać myśli i uczucia w słowie, które jest jedynie umownym językowym znakiem? Bryll zastanawia się wraz z czytelnikami, jak sobie z tym poradzić w czasach, gdy słowo nie ma wartości, honoru, kiedy zapominamy o swojej dumie i żyjemy tak jakby Boga nie było. Przez to poecie pisać trudno. Zwłaszcza oddać uczucia i refleksje, myśli bardzo osobiste, które rodzą się, gdy wybici ze snu budzimy się o trzeciej nad ranem.
- Czym ten tomik poezji różni się od innych? Jak go można scharakteryzować? - pytam Autora. - Jest bardzo osobisty, pamiętnikarski. Zastanawiam się, dlaczego budzę się o trzeciej nad ranem. Czym jest ten moment obudzenia się w środku nocy, który przychodzi, oczywiście, w pewnym wieku? To czas próby, rozliczania się z samym sobą. Wtedy przez chwilę staramy się to robić. Potem zasypiamy, zapominamy, ale coś w nas zostaje - mówi Poeta.

Sumienie budzi nad ranem

Dla Brylla probierzem prawdy zawsze jest sumienie, odnoszące się do Boga, do spraw ostatecznych. Ale w wierszach stara się, by nie było pompatycznie. Komunikuje się z czytelnikiem przez rzeczy zwyczajne, które są tu i teraz lub były poprzednio. Nie chce, żeby ta wewnętrzna dyskusja toczyła się w słowach pełnych wzniosłości. Zaznacza, że może dotyczyć również tych, którzy być może w Boga nie wierzą, ale sumienie budzi ich nad ranem. - Ja wierzę - podkreśla Bryll. Przyznaje, że jest to tomik poezji w jakiś sposób szczególny.
Zapamiętałam ze spotkania z Bryllem dramatyczne pytanie studenta, który usiłował się dowiedzieć, jak w świecie dewaluacji słowa odróżnić kłamstwo od prawdy, zło od dobra. Znaczenie słów tak bardzo się dziś relatywizuje. Bryll nie podał recepty, bo jednej nie ma. - Byłem podobnie jak wy indoktrynowany. Latami na studiach wbijano nam do głowy marksizm, jako jedynie słuszną ideologię. Ogłupiali mnie, ogłupiają was, ale dojście do prawdy wymaga czasu. To problem każdego pokolenia - tłumaczył Poeta. - Życie jest pielgrzymowaniem - podkreślił.